Annette : de verlengde wachtweken…

Annette, trotse moeder van féline, raakte zwanger na een lange weg van ivf-icsi . Dit is haar laatste blog over hun intensieve traject. Haar vorige blog gemist? Hier lees je hem terug.

Niet voor niets worden de weken tussen de positieve test en de eerste, vroege echo de verlengde wachtweken genoemd. Een week na de positieve test verloor ik bloed. Natuurlijk belden we het ziekenhuis, maar die willen en kunnen niets doen. Voor een echo is het simpelweg nog te vroeg, en als het mis zou zijn dan is het mis. Dan is er ook niets meer aan te doen. Het moment dat ik er op het toilet achter kwam dat ik bloed verloor, schrok ik uiteraard. En toch voelde ik een bepaalde kalmte dat dit geen miskraam kon zijn. Dat is té makkelijk. Dit is té weinig bloed. En gelukkig werd het in de loop van de dag minder erg. Maar toch.. bloed is niet wat je wilt zien als je zwanger bent. Er zat niets anders op… wachten tot het 13 maart zou zijn voor de eerste echo om te zien of het een gezonde zwangerschap is.

Bloednerveus dus heel blij dat we al vroeg in de ochtend een afspraak hadden. Man man, wat nou als er geen hartje klopt? Of als het ergens zit waar het niet hoort (buitenbaarmoederlijk)? Aan de ene kant kon ik nog niet geloven dat deze twee keren bloedverlies een miskraam zouden moeten zijn. Verhalen die ik hoorde over miskramen waren echt veel heftiger dan het bloed dat ik tweemaal verloor. Maarja… bloed is ook niet de bedoeling. Alle scenario’s spoken door mijn hoofd wanneer we in de wachtkamer wachten op de gynaecoloog. 

Eenmaal aan de beurt snel een echo: en ja hoor, daar klopte iets! Het klopte! Het leeft! En ik zag al een lijfje en een hoofd zelfs! Maar dat bleken de baby en de vruchtzak te zijn, haha! Helemaal de bedoeling, en helemaal goed! Een vitale zwangerschap, zogezegd. Fantastisch! Omdat we wel erg vroeg waren met de echo, moeten we een week later nogmaals terugkomen voor een echo. Natuurlijk geen probleem, heel fijn om weer even te kijken. Ook toen was alles nog steeds goed.. Vanaf nu mogen we naar de verloskundige. Want vanaf nu ben ik ‘gewoon zwanger’.

Check in de box, zou je denken. Dit was ons doel: zwanger worden. En dat is nu gelukt. Dankbaar en blij, zoals op veel geboortekaartjes staat, waren we nu al. Maar deze volgende fase had ik totaal onderschat. Van twee jaren in onzekerheid, angst, wachten, teleurstellingen managen.. en dan ineens ben je zwanger en moet je daar blij mee zijn. Daar wílde ik ook blij mee zijn. Alleen wist ik eigenlijk niet meer zo goed hoe ik dan precies blij moest zijn. ‘Geniet ervan hoor!’ zeggen mensen dan.. maar genieten was er echt nog niet bij. Eigenlijk kwam het genieten pas een beetje na de 20 weken. De bloedingen hadden me alweer behoorlijk terug op aarde gezet. Gelukkig bleek er niets aan de hand, maar toch word je daar wel wat bang van. Waarschijnlijk zijn het kapotte adertjes geweest, ontstaan door het 3xdaags inbrengen van de bolletjes. En daar moest ik nog 12 weken mee doorgaan dus er was wel kans op nog een bloeding. Daar kwam nog eens een vriendin met een miskraam bij, waardoor je je realiseert dat deze eerste periode echt niet vrij van risico’s is. Dat is bij iedere zwangerschap zo, dus ook bij ons. Onzeker en spannend was het daarom nog steeds. 

En toch dacht ik: nou, hup-hup, nu kun je weer gewoon aan het werk, het leven weer oppakken. Totdat het maandagochtend werd en ik huilend op de bank zat. Ik wilde écht níét naar mijn werk (waar ik het ook echt niet meer naar mijn zin had maar dat blijkbaar nogal had geparkeerd of gebagatelliseerd door de aandacht voor belangrijker zaken de afgelopen tijd*). Dus toch maar eens naar de huisarts. Die stuurde mij de bank op om eerst maar eens bij te komen van de afgelopen periode en daarna met de bedrijfsarts in gesprek te gaan over oplossingen in mijn werk; niet omdat ik zwanger was, maar omdat daar ook echt niet meer op mijn plek zat.. Net wat voor mij: thuis zitten. Niet dus. Maar ik had ook wel in de gaten (na meermaals aandringen van Edwin..) dat het even niet anders kon. Dit moest verwerkt worden, in mijn lijf, in mijn hoofd. 

Want eigenlijk kwam de klap nu. En best heel hard binnen. Eenmaal in het traject heb ik de knop omgezet: je hebt een doel en daar ga je voor. Je zorgt dat je daar waar je invloed kunt hebben ook invloed uitoefent om alles zo soepel en snel mogelijk te laten verlopen. Met de grote levensvragen als ‘wat nu als het niet lukt, blijf ik dan bij mijn man?’ en ‘wat nu als het niet lukt, gaan we dan voor adoptie? Een donor? Of leggen we ons erbij neer?’ probeer je je niet bezig te houden hoewel die wel existentiële vragen wel degelijk de revue passeerden. Pas als alles achter de rug is, voel je ook de impact van die wezenlijke onzekerheden. Pas tóén voelde ik de pijn. En juist dán is er nog minder begrip vanuit je omgeving, want hey, ‘het is gelukt toch? Je zult wel blij zijn! En niet zo blijven hangen hoor, in die negativiteit!’. Prachtig. En goed plan. Geen idee alleen hoe je dat voor elkaar krijgt.. want het is toch echt niet niks wat je nog te verstouwen hebt. Ook al ben je dan nu zwanger.

Toen ik me op een gegeven moment echt he-le-maal niet meer zwanger voelde, heb ik toch nog voor de ingeplande afspraak de verloskundige gebeld. Of we niet wat eerder heen mogen. Ik denk dat we in deze eerste periode wel zo’n beetje elke week een echo hebben gehad. Het liefst lag ik permanent aan het apparaat om te zien of de baby het nog deed. Gelukkig hadden ze er bij de verloskundigen-praktijk heel veel begrip voor. Voor iedereen is deze periode spannend, en voor ons misschien nog wel wat meer. We mochten dus voor de eerste afspraak alvast nog een keertje komen voor een echo. En daar lag ze: onze mooie kleine Féline, in een baarmoeder waar ze nog alle ruimte had lekker te spartelen en te spelen. 

Klein. Bijzonder. Groot. Wonder.

Na 42 weken en 2 dagen is op 10 november onze allermooiste en allerliefste dochter Féline Lynn kerngezond geboren. Zij maakte ons ouders en zij maakt ons iedere dag ontzettend gelukkig!

 *inmiddels heb ik een maand na de geboorte gesolliciteerd en ben ik na mijn verlof begonnen aan mijn nieuwe baan!! Vier dagen per week werken met een baby die ik volledig zelf voed en na een half jaar nog niet doorslaapt levert mij meer energie op dan de baan waar ik voor mijn verlof ik zat. Mijn werk is fantastish! Tip van Flip: zorg dat je een baan hebt waar je plezier aan beleeft. En loop je er op leeg? Zoek alsjeblieft iets anders!!

 

 

 

 

Leave A Comment

Related Posts