Annette : De volgende ronde

Annette, trotse moeder van féline, raakte zwanger na een ivf-icsi traject. Ze neemt ons mee in haar verhaal. Haar vorige blog gemist? Hier lees je hem terug. 

Die maandagochtend begin december ging om 09:15 dan eindelijk mijn telefoon: onze gynaecoloog. En dat is slecht nieuws: ‘als je mij hoort, dan betekent dat dat het niet is gelukt’. Blijkbaar belt Groningen met slecht nieuws niet de patiënt maar de behandeld gynaecoloog. De bevruchting is niet gelukt. Er komt geen terugplaatsing. Einde verhaal. Terug bij af.

Edwin was dus voor een tweedaagse cursus in Utrecht. Ik besloot op de trein te stappen en naar hem toe te gaan zodat we samen dit verdriet weer konden vieren met een biertje. Of dit keer een Gin-Tonic dan maar. Lekker blijven slapen en de volgende dag weer naar huis. Het managen van teleurstellingen hadden we inmiddels aardig wat ervaring mee.

Bron: jip

Vrijdag mogen we komen voor een evaluatie. En dat was fijn omdat de punctie zo’n nare ervaring was geweest. Ik had natuurlijk veel nagedacht: is dit het waard? Kan ik dit nog wel een keer? Ik ging er de eerste keer zonder verwachtingen in, dus was het niet spannend. Maar nu ik weet wat voor hel die punctie kan zijn: lukt het me om dat nog een keer te ondergaan? Ze zei wel dat dit uitzonderlijk was, maar is dat zo? Wat ik in ieder geval écht wilde was pijnstilling. Dit ging ik niet nog een keertje doen zonder. Gelukkig wilde de gynaecoloog hier wel in mee: ik kreeg voor de volgende punctie een pilletje dormicum. En dan begint het hele circus weer opnieuw: medicatie halen en wachten op de volgende menstruatie.

Deze ronde was een lange ronde. Weer gemeld toen ik ongesteld werd, 8e dag check of het eitje al 14mm was. Helaas niet, en ook écht nog niet dus twee dagen later weer heen. Nu was het nog nét niet groot genoeg maar ik mocht wel al gaan spuiten en tweede kerstdag terugkomen om te kijken of we de 18mm hadden bereikt. Kerst in het ziekenhuis is zo gezellig! Nouja, ze doen in ieder geval wel hun best… Helaas nog geen 18mm dus nog doorspuiten en morgen weer komen. Toen was hij nog niet groot genoeg, dus donderdag weer. Bij een andere gynaecoloog. Die mat kleinere eitjes dan de dag ervoor! Huh? Oké, dus vrijdag weer bij onze eigen vertrouwde fijne gynaecoloog. Die begon om 7:30u in de ochtend met de opmerking: hier gaat óf iets heel erg fout, of de meting van gisteren was een meet-fout. Ik zie overigens niet echt het verschil tussen die twee. Eitjes krimpen niet. Fantastisch. Laten we vooral snel gaan kijken dan! En ja hoor, de eitjes (JA! Meervoud!) waren toen al 2cm! Veel te groot, dus snel door naar het ziekenhuis om bloed te prikken. Als de LH-waarde nog niet te hoog zou zijn, mogen we nog voor een punctie. Als die wel al te hoog is, is er een risico dat het eitje springt voordat ik in Groningen op de pijnbank lig en dan is de kans wel vergeven. Mocht de LH-waarde dus te hoog zijn, dan kunnen we beter niet naar Groningen gaan en deze maand laten lopen, dat scheelt een kans voor de verzekering. Ik was zo kwaad! Waarom had zij zelf niet wat beter nagedacht dat de eitjes niet kleiner konden zijn? Waarom niet nog eventjes nog een keer meten? Ze zei namelijk wel: ‘oh ze zijn kleiner dan gisteren’. Hoezo weet je als gynaecoloog niet dat niet kan? Ik wilde dus echt niet dat zij nog eens een meting bij mij zou doen. Vanaf nu ga ik vragen bij wie we terecht komen en als zij dat is dan wil ik een ander. Gelukkig belde de gynaecoloog in de loop van de dag dat het nog in orde was en dat we vannacht dus weer pregnyl mogen spuiten omdat de punctie dan 34u later in Groningen plaatsvindt. Dus om 00:15u zaten we weer gezellig samen in het ziekenhuis.

Vorige keer vond ik het al spannend of de eitjes niet al gesprongen waren, maar nu helemaal. Het was wel erg kantjeboord allemaal. Dus toen we op oudejaarsdag eenmaal aan de beurt waren en de gynaecoloog ons vertelde dat beide follikels nog zaten, was dat opluchting nummer één. Maarja, toen moesten ze nog leeggezogen worden… Ik had grootse verwachtingen van de dormicum, maar de dosering was blijkbaar zo laag dat dat een beetje een desillusie was. Toen ik opstond in de wachtkamer was ik wel wat wiebelig, maar verder was de pijn net zo erg. Alleen nu gelukkig maar twee keer prikken en beide keren zat ze er in één keer in. Daarbij: deze dame was veel aardiger, dat scheelt ook. Ze had ons al voorbereid dat er mogelijk niet twee eitjes uit twee follikels komen. Als er twee follikels rijpen is er ook vaak eentje leeg of niet goed. Op het scherm mochten we weer mee kijken en ja hoor! Daar zijn ze! Twee eitjes in volle glorie! Het lab ging weer aan het werk en wij wachtten weer op dat telefoontje twee dagen later.

Inmiddels wisten we dat we niet onze eigen gynaecoloog wilden horen aan de andere kant van de lijn en gelukkig hoorden we dan ook dat het een laborant van Groningen was die ons belde. YES! De bevruchting is gelukt, van beide eitjes zelfs! Dus eentje krijg ik vandaag teruggeplaatst en eentje laten ze nog een dag door delen en gaat – mits hij goed door deelt – de vriezer in voor een eventuele volgende poging. Daarvan krijg je een brief. Ja inderdaad ja, ouderwets een papiertje met de post om je te laten weten of je potentiele kind in de diepvries van het UMCG zit.

Voor de terugplaatsing moet je een volle blaas hebben. Een uurtje voor tijd mag je nog plassen, daarna drink je een groot glas drinken en dan is de terugplaatsing. Deze was inderdaad zo gepiept, niets van te voelen. De aardige gynaecoloog vertelde ons nog dat ze vaak de mooiste embryo uitzoeken om vers terug te plaatsen, maar in ons geval zagen ze er beiden erg goed uit. Super fijn! En hoopvol voor dat eitje dat zich nog een dag moest bewijzen om een plekje in de vriezer te veroveren. Op het scherm zagen we nog heel even de 4-cellige embryo. Zo bijzonder! Wordt dit ons kindje? En hoe zal het met het andere bevruchtte eitje gaan?

‘Zo, nu mag je eerst naar de wc’. Naar de wc?! En dan het eitje achterlaten in de pot zeker? Echt niet dat ik naar de wc ga! Die plas houden we nog wel even op, ook al verzekerde de gynaecoloog mij ervan dat het eitje als een hagelslagje tussen twee broodjes pindakaas wel gebakken zat. We kregen weer nieuwe spuit-instructies en een testdatum mee: er volgen nog drie spuiten de komende dagen en dan begint het lange wachten.. Een week later kregen we de brief dat het andere eitje zich goed had doorgedeeld en inderdaad was ingevroren. Hoewel dit natuurlijk niets zei over het succes van de huidige terugplaatsing, gaf het me toch goede moed. 17 januari mogen we testen, en als ik eerder ongesteld wordt, dan weten we het ook… Naar de wc gaan was nog nooit zo spannend.

 

 

Leave A Comment

Related Posts