Annette: Drie keer is scheepsrecht?

Annette, trotse moeder van féline, raakte zwanger na een ivf-icsi traject. Ze neemt ons mee in haar verhaal. Haar vorige blog gemist? Hier lees je hem terug.

Morgen 17 januari mogen we testen. Of zal ik nu al? Nee het zal niet voor niets de 17e zijn. Met de dag werden toiletbezoeken weer spannender, en ja hoor. Daar was het weer: dat ellendige bloed. Niet zwanger.. nog steeds níét zwanger.

Omdat er nog een bevrucht eitje in de diepvries zat, moesten we eerst deze gebruiken. Dat betekent dat deze volgende ronde er anders uit gaat zien. Een terugplaatsing van een cryo (bevrucht eitje uit de vriezer) gaat er anders aan toe dan de terugplaatsing van een vers bevrucht eitje. Ik had wat zitten googlen en de succeskansen van de terugplaatsing van zo’n cryo zijn niet bepaald om over naar huis te schrijven. Ik geloof zo’n 5% ofzo. Dus eigenlijk had ik er maar de balen van dat we nu eerst dit traject weer door moesten. Drie keer scheepsrecht zat er dus niet in. Maargoed, protocollen zijn nou eenmaal protocollen dus vooruit met de geit. Dan maar een maandje pauze, misschien ook wel even goed.

Voor het ziekenhuis was het ook nogal verwarrend dat het deze keer allemaal anders ging. Normaal moest ik me melden op de zoveelste dag na de start van mijn menstruatie, maar met deze cryoterugplaatsing moet ik de op de eerste dag van menstruatie al beginnen met medicatie. Toen ik belde voor een afspraak en die een paar dagen later gepland stond, zat het me toch niet lekker. Dus nog maar eens gebeld. ‘Nee als je met een cryo een terugplaatsing hebt moet je op de eerste dag komen, maar jullie zitten op natuurlijke cyclus’. Neehhhhhh!! Ja normaal wel ja, maar deze keer niet! En dan had ik dus al drie dagen geleden moeten beginnen met de medicatie. Daar gaan we weer. Als je toch ook zelf je kop er niet bij houdt… gelukkig konden we snel komen en alsnog beginnen met de medicatie in de hoop dat het nog goed zou gaan.

Op zich verliep deze ronde vrij relaxt. Ik had er toch al geen geloof in dat het goed zou komen, dus die spanning was er niet zo. Daarnaast hoefden we niet steeds naar het ziekenhuis om eitjes te meten, niet steeds te spuiten en hadden we niet steeds de spanning of het follikel nou wel of niet de juiste grootte had. Ik slikte de pillen en we hadden al vanaf de start van deze ronde duidelijk hoe de planning eruit zou zien: 6 februari wordt de cryo uit de diepvries gehaald en als deze dan goed ontdooit en nog leeft wordt het 7 februari teruggeplaatst. Dat horen we weer op de ochtend van die 7e februari. De pillen die ik slikte moest ik om de 12 uur (exact!) slikken en vanaf 3 februari kwamen daar 3 x 2 bolletjes bij om in te brengen, om de 8 uur (exact!). Je snapt wel dat ik daarvoor even wat wekkertjes heb ingesteld op mijn telefoon. Het enige wat ik nu zelf kon doen was zorgen dat ik op het juiste moment de juiste medicatie kreeg. En je vergeeft het jezelf natuurlijk NOOIT als je het nu zou verpesten door een fout te maken met je medicijnen. Waar ik ook heen ging, of het nou een feestje was, of werk, of even naar de winkel, of sporten: ik moest altijd de apotheek mee en op die gezette tijden moest ik wel ergens terecht kunnen om die bolletjes in te brengen. Want dat doe je niet zo ff op straat. Tot op de dag van vandaag voel ik nog steeds die onderhuidse angst om iets te vergeten.

Woensdag 7 februari: weer wachten op telefoon. Tussen 08:30 en 09:30 zouden we gebeld worden. En daar ging de telefoon: het UMCG! Inmiddels wist ik bij het horen van de arts al of dat goed of slecht nieuws was. En UMCG is goed nieuws: de cryo heeft het vries-en-ontdooi-proces overleefd en kan worden teruggeplaatst. Gelukkig is dat appeltje-eitje en ging dat deze keer ook weer soepel. Voel je niks van, zo gepiept. Wat wel anders en erg bijzonder was, is dat het eitje zich nu al vaker had gedeeld en we dus niet een vier-cellig embryo’tje zagen maar een 15-cellige. Zou dat ons kindje worden?

Het schema met om de 12 uren pillen slikken en om de 8 uren pillen inbrengen moet ik nu nog even doorzetten. Sowieso tot de testdatum en als ik nu zwanger zou worden ook nog drie maand daarna. Super onhandig, maar zul je net zien. Wordt dit ‘m… Voor nu is in ieder geval het lange wachten weer begonnen.. Maar een groot groot grooooot voordeel van deze andere hormoontherapie is dat ik sowieso niet ongesteld zou worden. Wat een bevrijding is dat: de toiletbezoekjes zijn dus ineens helemaal niet meer spannend. Bloed zou er toch niet komen.

En dan naderen we 20 februari.. Om 04:00u natuurlijk klaarwakker. Nouja, op die paar uurtjes zou het ook niet aankomen toch? Bovendien was het feitelijk gezien al vier uren lang 20 februari, dus hop-hop, naar de badkamer. Eerst zo’n cheap-ass test. En daar zaten we dan, samen om 04:30 in bed met een karig nachtlampje boven dat goedkope ding te turen of we nu wél of géén streepje zagen..?? Jemig dit is niks. Gelukkig had ik ook al een duurdere test gekocht, die gewoon in letters naar je toeschreeuwt of je zwanger bent of niet. Veel beter, veel minder ingewikkeld. Hadden ze van mij wel €100 voor mogen vragen voor die test. Want daar stond het hoor: ZWANGER! 2-3 weken. Ja dat wisten we al ja, we kunnen je ook de minuten en seconden er wel bij vertellen. Maar: zwanger! Lieve help, dan moet ik gaan bevallen over negen maanden!

‘s Avonds gingen we dit lekker samen vieren, dit keer zonder biertje. Zonder Gin-Tonic. Met een lekkere gingerale en een heerlijke maaltijd bij ons favoriete eettentje. We gingen naar het ziekenhuis voor de uitbreiding van de collectie medicatie, want inderdaad, ik moet dus nog 12 weken door met die 5x daags medicatie. Maar who cares?! Zwanger! Whoohoo! Tegen mijn ouders hadden we gezegd dat we de 21e mochten gaan testen. Dus onder het mom van ‘nog even onze zinnen verzetten’ zijn we de 20e in de avond bij ze gaan eten om het al te vertellen. Zo super leuk dat het toch nog een beetje een verrassing kon zijn! We zijn ook nog langs mijn broertjes en zusjes gegaan om het mooie nieuws te delen. Een heerlijke dag wast het.

De blijdschap duurde wel een hele week: zeven dagen na het testen verloor ik bloed.. en het ziekenhuis kan en wil niets doen: we moeten wachten tot de vroege echo die al gepland stond op 13 maart… T-w-e-e weken. Dat voelt als tweehonderd jaar…

Leave A Comment

Related Posts