Annette : Wanneer je angst werkelijkheid wordt

Annette, trotse moeder van féline, raakte zwanger na een ivf-icsi traject. Ze neemt ons mee in haar verhaal. Haar vorige blog gemist? Hier lees je hem terug. 

Een jaar getrouwd. Hartstikke leuk, maar niet zwanger. Dat betekende dus dat we inmiddels twaalf teleurstellingen verder waren. Om nog een beetje van de zomervakantie te kunnen genieten na dit toch wel pittige en verdrietige jaar, hadden we bedacht om na de zomervakantie naar de dokter te gaan. Maar toen ik om een andere reden toch naar de dokter moest, besloten we alsnog om ook alvast te vragen hoe het zou gaan als we het medische traject in zouden willen. Gelukkig deed mijn huisarts daar niet moeilijk over: ze heeft een en ander in mijn dossier genoteerd en wanneer we het er aan toe hadden, konden we simpel een belletje doen en zou ze een doorverwijzing aanmaken.

Het leek Edwin goed om eerst hem te laten testen. Dit zou het minst ingrijpend zijn: spul heenbrengen en afwachten. Omdat bij mij nog alles goed leek, had hij het vermoeden dat het bij hem niet helemaal goed zou zijn. Voordat er van alles in mij gestopt en uit mij gehaald zou worden, was dit volgens hem een makkelijke eerste stap. Dus zo geschiedde: via zijn huisarts een afspraak in het ziekenhuis om een potje heen te brengen. Gelukkig kon dat de volgende dag, want op dinsdagochtend is er een sperma-half-uurtje. Erg leuk: gezellig met andere mannen en hun potjes in de rij.

We hadden geen idee wanneer er een uitslag zou komen, maar aangezien de test niet heel ingewikkeld is – ze hoeven immers alleen maar te kijken hoeveel er zwemmen en hoe goed ze zwemmen – belden we de volgende dag maar zelf de huisarts. En dan krijg je zo’n assistent aan de telefoon… Zij riep in het wilde weg wat getallen, met daaraan toegevoegd dat dat ‘geloof ik niet zo goed’ is en dat we een paar dagen later maar even terug moesten bellen. What?! Dat het nog zo lang moest duren leek ons echt onzin, waarop ze (serieus!) zegt: ‘Ja nouja, ik zeg ook maar wat’. Tijd voor een cursusje voor deze dame. We hebben het hier niet over of je teennagel te lang is ofzo, het gaat wel over onze toekomst!

Twee dagen later belde de huisarts: het is inderdaad niet goed. Tot zover de rustige zomervakantie. Wanneer je dit weet, wil je gewoon door. Je wilt nu ook weten wat je daarmee moet, wat het betekent, wat de opties zijn, wat de kansen zijn, wat er gaat gebeuren, wanneer dat gaat gebeuren, en zo nog heel veel meer vragen en onduidelijkheden. Van twee vriendinnen in hetzelfde traject wist ik ook dat het veel wachten zou worden. Dus dan konden we maar beter zorgen dat de trein alvast ging rijden. De volgende dag hebben we een doorverwijzing aangevraagd en tien dagen later viel een brief van het ziekenhuis in de bus met daarin een vragenlijst over van alles en nog wat. Een week later kwam de afspraakbevestiging en een maand na mijn eerste bezoek aan de huisarts hadden we dan een afspraak in de fertiliteitskliniek. Wat heel prettig was, is dat dit een gebouw is op een andere plek dan het ziekenhuis. Dus niet op de afdeling gynaecologie, en niet in een wachtkamer vol dikke buiken. Wat wat minder prettig was, is dat dit naast de BabyPlanet is. Nouja, weet je weer even waar je het voor doet laten we maar zeggen.

Ik had de hoop dat we dan nu ook van start konden gaan: ik had mijn cyclus-informatie verzameld uit de app, gekeken waar ik op dit moment in mijn cyclus zat en alvast wat vooruitgedacht over hoe het nu verder zou gaan. We hadden nog gebeld of zij de uitslag van het zaadonderzoek ook hadden, maar dat hadden ze niet. Want ja, dat was via de huisarts gegaan. Dus wij hebben die ochtend nog een flitsbezoek gebracht aan de huisarts om zelf een printje van de uitslag mee te nemen naar de gynaecoloog in de fertiliteitskliniek. De hedendaagse techniek staat immers voor niets. Je moet echt zelf je kop erbij houden! Als we dit niet hadden gedaan, hadden we weer op een volgende afspraak moeten wachten. Nu konden we gelukkig gelijk de uitslag bespreken. De gynaecoloog vertelde ons de mogelijke trajecten, maar was na het zien van de uitslag heel duidelijk: dit was zó slecht dat het IVF-ICSI moest worden. IUI en IVF zouden ons niet gaan helpen. We gingen helaas nog niet van start: eerst moet er van alles getest worden. Ik werd geprikt op chlamydia en mijn hormonen en een volgende afspraak zou een echo gemaakt worden. De uitslag van de bloedtest was echter zo duidelijk, dat dat niet nodig bleek. Gelukkig, op zich fijn nieuws dat inderdaad met mij alles goed lijkt!

Oja, behalve mijn BMI. Afhankelijk van hoeveel te zwaar je bent, moet je een bepaald percentage afvallen. Voor mij was dat 5%. Omdat ik de formulieren ietsjes rooskleuriger had ingevuld (hehe, oeps, boontje komt om z’n loontje) betekende dat dat ik nog iets meer dan dat moest afvallen. Mijn gewicht is zo’n beetje mijn hele leven al een probleem en afvallen is gewoon kut. Van de gynaecoloog mochten we ook geen crash dieet doen, maarja! Ik wil ook niet een jaar doen over die -5% natuurlijk. Dus ik besloot wel een dieet te doen, maar vooral ook te gaan sporten. Nog nooit in mijn leven hield ik het zo goed vol om drie keer per week te sporten als nu. Ik vond dit echt heel naar: ik snap dat het de kansen vergroot en risico’s beperkt als je een gezonder gewicht hebt, maar in zo’n stressvolle tijd een externe eis om af te vallen is echt niet tof. Zeker niet als je je ontspanning vaak zoekt in gezellig uit eten met elkaar en met vrienden. Alsof je dubbel gestraft wordt: ha, jij kan geen kinderen krijgen, en we gaan je alleen helpen als jij kan laten zien dat je af kunt vallen! Terwijl mijn lijf gezond was! Heel moeilijk vond ik het…

Ook Edwin moest opnieuw getest worden. Ze willen twee keer het zaad onderzoeken om uit te sluiten dat het toevallig een slechte lichting is. We waren erg blij dat we zelf al besloten hadden om te testen, want er moeten 10 weken tussen de twee testen zitten! Dus die eerste weken waren inmiddels al voorbij en in augustus mocht Edwin eindelijk weer getest worden. Hier kwam eenzelfde beeld uit, dus vervolgonderzoek bij de uroloog en bloedonderzoek. De uroloog moet weer uitsluiten dat de verminderde kwaliteit komt door blokkades en/of ontstekingen. De echo is goed, maar het bloed niet echt. Dat moet dus opnieuw plus aanvullende onderzoeken omdat dat mogelijk komt door ‘een gezwel wat drukt’ op het prostaat of de hersenen. In de hele diagnose-fase was dit een van de vreselijkste momenten: je gaat van kinderwens naar de angst dat je man misschien kanker heeft. Gelukkig konden we zes dagen later direct terecht en bleek alles goed. Toen heb ik echt gehuild van opluchting: mijn man is gezond. En dat slechte zaad daar gaan we wel mee dealen.

Werken lukte ondertussen niet echt meer. Gelukkig was mijn werkgever erg begripvol en heb ik alle ruimte gekregen. Veel dagen bracht ik door op de bank met Netflix, huilend onder een deken, knuffelend met onze katten of me uit de naad werkend in de sportschool. En altijd je telefoon bij de hand, want áls er gebeld zou worden, dan wil je natuurlijk wel op kunnen nemen. Veel tranen zijn er geweest. Zo veel onzekerheden. Wat nou als het nooit zou lukken? Blijf ik dan kinderloos bij Edwin, de liefde van mijn leven? Of niet, omdat ik toch echt heel graag kinderen wil? Ja, ik weet het, dan zijn er nog wel andere opties enzo. Maar dat is iets waar je in deze fase nog echt helemaal niet aan toe bent om over na te denken.

We bespraken de laatste resultaten met de gynaecoloog: alles staat klaar om te starten! Mooi! Alleen déze gynaecoloog kan ons niet aanmelden in Groningen..!! Tjongejonge, wéér wachten! Want degene die dat wel kan, ja, die is net ff op vakantie. Komt u twee weekjes later maar weer terug. Ach ja, weer een cyclus verder… we zijn immers nog maar vier maand bezig.

 

Leave A Comment

Related Posts