Annette : We mogen starten met ons ivf-icsi traject.

Annette, trotse moeder van féline, raakte zwanger na een ivf-icsi traject. Ze neemt ons mee in haar verhaal. Haar vorige blog gemist? Hier lees je hem terug. 

Tussen naar de dokter gaan en het daadwerkelijk kunnen starten met het traject zat bij ons 5,5 maand. Maanden waarin het vooral heel veel wachten was. Toen we de laatste testresultaten hadden besproken met de gynaecoloog was het weer wachten op de aanmelding in Groningen. In ons ziekenhuis kunnen we in principe het hele proces doorlopen behalve de daadwerkelijke punctie, bevruchting en terugplaatsing. Dat moet in Groningen gebeuren. Toen de gynaecoloog die ons aan kon melden in Groningen weer terug was van vakantie, werd ons nogmaals uitgelegd wat er ging gebeuren. Hij meldde ons aan in Groningen, en oja, we moeten ook nog even getest worden op Aids. Aids ja. Omdat er met ons materiaal gewerkt gaat worden.Natuurlijk weet je wel dat je geen Aids hebt, en toch zit je dan ’s avonds op de bank je af te vragen of je misschien niet toch Aids hebt? Gelukkig bleek dat niet het geval en werd de aanmelding in Groningen geregeld.

Groningen wil alleen alsnog ook graag zelf een zaadtest doen. Prima, kan dat morgen? Nee, daar gaan we weer, weer een maand verder! Eind van de maand kon Edwin terecht. Zoals ik al eerder schreef, is zo’n test vrij simpel. Toch werd ons verteld dat de uitslag drie weken op zich zou laten wachten. D-R-I-E weken! Belachelijk! De receptioniste die ik aan de telefoon had heeft het moeten ontgelden. Wat was ik kwaad. Eerst een maand wachten tot je heen kunt, dan weer bijna een maand wachten op de uitslag – die je al weet, want er liggen al twee testresultaten. En ondertussen gebeurt er geen ene flikker, word je weer ongesteld, en nog een keer, en nog een keer… En het duurt niet zo lang omdat die test op zich laat wachten want zodra je het zaad inlevert wordt dat direct bekeken. Het is namelijk wel handig dat dat nog leeft wanneer het onder de microscoop ligt. Nee, het duurt zo lang omdat de resultaten eerst door de bureaucratische molen moeten voor ze aan ons / onze gynaecoloog worden gecommuniceerd.  

Ondanks de drie weken die ons werden verteld, maakten we toch twee weken na de test een afspraak bij onze gynaecoloog in de hoop dat de resultaten er stiekem toch al zouden zijn. De gynaecoloog zou weer op vakantie zijn op het moment dat het drie weken na de test was, plus dat het in mijn cyclus beter uit kwam om het twee weken na de test te doen. Mocht het dan wel binnen zijn dan kunnen we deze maand nog mee pakken. Deze uitslag was nog nodig om definitief te bepalen dat het inderdaad een IVF-ICSI traject ging worden.Op woensdag hadden we de afspraak, en de assistent zou maandag bellen als de uitslag er niet was. Dan zou de afspraak namelijk geen zin hebben. Toen ik niet werd gebeld, was ik dan ook voorzichtig blij! Zouden we dan nu toch echt kunnen gaan starten? Edwin belde dinsdag voor de zekerheid toch nog even, en helaas… de resultaten waren er nog niet. Het was ook te mooi om waar te zijn natuurlijk. De assistent bood aan om woensdag wel te komen, zodat we onder voorbehoud een en ander konden bespreken. Mochten de resultaten dan binnenkomen, dan hoefden we dan niet weer te wachten op een afspraak en konden we direct aan de slag. Dat was fijn.

Toen we ons die woensdagochtend in de kliniek meldden voor de afspraak, zei ze dat ze toch nog even had gebeld en dat de resultaten er toch waren! Wauw, spannend! Niet spannend wat de uitkomst zou zijn, we geloofden wel dat dat eenzelfde beeld zou geven. Maar spannend omdat we dan misschien toch kunnen gaan beginnen?

En inderdaad: we bespraken de laatste dingen en tekenden nog wat documenten. Onder andere over wat er met eventueel overgebleven zaadjes en eitjes zou gebeuren. Uiteraard stelden we die beschikbaar voor de wetenschap: zonder deze wetenschap zouden wij immers sowieso kinderloos gebleven zijn. Het betekende voor ons daarom veel om dat op deze manier te kunnen doen. Ook teken je documenten over wat er met embryo’s gebeurt wanneer een van ons overlijdt, of wij beide overlijden. Tjonge, we willen gewoon graag een baby en dan moeten we hier ineens over na gaan denken. Maar goed, nu alles geregeld was, kregen we alvast recepten mee voor de apotheek om drie soorten medicatie op te halen. Wanneer ik ongesteld zou worden, moest ik bellen. Dan maken we een afspraak om op de 8e dag langs te komen voor de eerste echo om te bepalen hoe groot het ‘eitje van de maand’ is. We spreken van eitjes, maar feitelijk gaat het over follikels (eiblaasjes) waar dan een eitje in zit.

In Groningen zijn er twee vormen IVF. Wanneer je kiest voor hyperstimulatie komen meerdere follikels tot ontwikkeling die er dan allemaal uit gehaald worden en allemaal bevrucht worden. Er is dan een kans dat je 5-10 eitjes oogst, waarvan een aantal bevrucht raakt en waarvan je er dan eentje teruggeplaatst krijgt. De rest komt dan voor volgende pogingen in de vriezer. Wij kozen voor een traject op mijn eigen cyclus (gemodificeerde natuurlijke cyclus). Dit houdt in dat je je lijf even de tijd geeft om zelf te laten zien welk eitje deze maand aan de beurt is en dan met hormonen ingrijpt. Met het ene hormoon dat je spuit leg je de groei van het eitje stil en met het andere hormoon zorg je ervoor dat het wel doorgroeit. Doordat je zelf dat hormoon doseert heb je dus meer grip op de groei van dat eitje. Je wilt immers dat hij groot genoeg is maar nog niet springt. Voordat hij springt moet hij er namelijk uit. Daarna wordt in het laboratorium het zaadje rechtstreeks in het eitje gebracht in tegenstelling tot IVF (of IUI) waarbij het zaadje zelf nog in het eitje moet zien te komen. In de volksmond zeggen we altijd ‘je hebt er maar eentje nodig’, maar dat blijkt niet het geval. Een groep zaadjes moet eerst het eitje als het ware afpellen, waarna er eentje uiteindelijk in kan komen. Daarvoor heb je dus best veel zaadjes nodig en die ontbreken bij ons. Daarom waren IUI en IVF voor ons geen opties. Een eitje is ongeveer zo groot als de doorsnede van een haar, om maar even te duiden hoe bijzonder het is wat ze allemaal wel niet kunnen in dat laboratorium.

De verzekering vergoedt drie hyperstimulatie-pogingen of zes pogingen op eigen cyclus én twee hyperstimulatie-pogingen. Qua kansen schijnt dit ongeveer op hetzelfde neer te komen. Aan de ene kant neigde ik wel naar de hyperstimulatie, omdat het wel fijn klinkt dat je dan 5-10 eitjes oogst. Beetje meters maken. Maar omdat op eigen cyclus minder heftig voor mij zou zijn omdat ik in dit traject minder hormonen nodig heb, besloten we hier eerst voor te gaan. Het is een bizarre gedachte dat een zorgverzekeraar bepaalt hoeveel kansen je hebt om zwanger te raken en dat je na die kansen dan maar kinderloos blijft. Of je moet het zelf gaan betalen, maar dat is zó duur… Het aantal vergoedde kansen is wel gebaseerd op het feit dat na dit aantal pogingen de kans op succes echt minder wordt, maar toch.

We haalden de medicatie bij de apotheek en nu was het weer wachten. Wachten tot ik ongesteld zou worden…

Leave A Comment

Related Posts