Brenda: Moeder zonder moeder..

In een eerder blog op facebook schreef ik dat ik mijn moeder plotseling ben verloren op 16 jarige leeftijd. Mocht je dit niet gelezen hebben, klik hier.

Mijn leven zou vanaf dat moment nooit meer hetzelfde zijn en is heel anders gelopen als ik voor ogen had als klein meisje.

Ik had het met mijn moeder vaak over ‘later’, dus de tijd waarin we nu leven. Hoe leuk het zou zijn wanneer zij dan oma zou zijn en mijn kinderen kon verwennen met kadootjes en leuke dingen doen.

Mijn moeder was Fries en haar moeder (mijn oma dus) noemen wij ‘Beppe’, dat is gewoon oma in het Fries.We hadden het erover hoe zij dan genoemd zou worden: oma of beppe. Jup ik ben een mooie combi half Indonesisch en half Fries. Mijn moeder was gelukkig heel modern en zou gewoon een oma worden en geen ‘beppe’.

Pas toen ik in verwachting was van Silvano realiseerde ik mij dat ik zelf ook nog maar een meisje was, moeder zou worden maar zelf geen moeder meer had. Wat had ik haar toen hard nodig… Ik was pas 24 jaar oud, had nog geen idee en ik zat met zoveel vragen. Waar anderen natuurlijk een antwoord op wilden geven maar ik wilde alleen maar het antwoord van één persoon en dat was die van mijn eigen moeder.

Moeder worden maakt je heel kwetsbaar, gevoelig, emotioneel en zwijmel zo maar even door. Ik word gek bij het idee dat mijn kinderen of mij iets overkomt, wat moet ik zonder mijn kinderen??? Ik bedoel, ik kan ze elke dag wel wat aan doen, zo vervelend zijn ze maar eerlijk, zonder mijn twee draken heb ik echt geen leven meer hoor. Als ik wegval dan hebben mijn kinderen geen moeder meer… Ik denk dat iedere moeder dit herkent en dat is natuurlijk heel normaal.

Toen ik een dochter kreeg had het mij zo mooi geleken om een foto te maken met de vier generaties, mijn beppe is er nog en die zou dat ook heel mooi vinden. Het verdriet van de ouders van mijn moeder (pake en beppe) is dan ook niet te omschrijven. Als mijn moeder ter sprake komt barst mijn opa in tranen uit en komt dan bijna niet meer uit zijn woorden. Zij verliezen veel te vroeg hun enige dochter en zien háár dochters en kleinkinderen wel opgroeien, iets wat zij uiteraard fantastisch vinden.

Wat ik mee wil geven aan meiden die in een soort gelijke situatie zitten : Koester alle herinneringen, want alleen jij hebt die. Zie je zelf terug in haar terwijl je bepaalde uitspraken doet naar je kinderen, dit heb ik regelmatig en lach dan in mezelf, ik ben immers de enige die deze herinnering heeft. Silvano weet dat mijn moeder is overleden, hij heeft alleen geen idee wat voor impact zoiets heeft of heeft gehad. Dat is natuurlijk prima, ik ga niet een jongetje van zeven niet bang maken dat zijn moeder er zomaar niet meer kan zijn. 

Ik ben blij dat ik mijn moeder toch 16 jaar heb gekend, maar verschrikkelijk dat mijn kinderen haar nooit zullen kennen….

 

 

2 Comments

  • Corianne
    6 months ago

    Dikke kus lieverd!

  • Janine
    6 months ago

    Indd zo herkenbaar Bren, ik koester ook alle herinneringen die ik van mijn moeder heb en vind het ook zo moeilijk dat ik haar niet meer om “moederlijk” advies kan vragen.
    Dikke

Leave A Comment

Related Posts