Brenda vertelt: het verschil tussen mijn zwangerschappen en kinderen.

Deze zwangerschap was ik er bijna van overtuigd dat het weer een jongetje zou worden, zo leuk een broertje voor de grote broer. Ook was het een hele andere zwangerschap met minstens 1 keer per dag de maaginhoud in de wc te lossen (toen maakte ze mij het leven al zuur), het gevoel dat het een jongetje zou worden was heel sterk.

Toen de mevrouw van de pretecho vertelde dat het een meisje was, was mijn eerste reactie ook: ‘echt niet!’ Ik bedoel mijn zoon zou een broertje krijgen en jij gaat dit even verpesten?

Al gauw moest ik lachen en dacht ik: ‘oh ja dat was de andere optie natuurlijk’. Vrij snel gewend aan het idee van een meisje en helemaal in de wolken.

Silvano was altijd een heel makkelijk kind (tot een jaar of 4 overigens). Hij vond alles altijd wel prima en paste zich gewoon helemaal aan waar hij ook was. Hij ging op bed wanneer wij hem op bed brachten, of dit nou heel laat was of heel vroeg. ‘Nee’, was bij hem ook een antwoord en accepteerde hij meestal en deed gewoon de kleren aan die ik had klaargelegd. Kortom ik had gewoon een heel makkelijk kind, maar ik wist niet beter want het was immers mijn eerste kind.

Nu mijn dochter 2,5 jaar is kom ik er pas achter wat een verschil in kinderen of in jongen/meisje er is. Zij doet er werkelijk alles aan om mij het elke dag weer zo moeilijk mogelijk te maken. Ik vraag haar ’s morgens: ‘Noëlla, wil je een jurkje aan?’ dan is het standaard: ‘nee!!! Geen jurk aan!’. Het gaat er dan niet om dat ze geen jurk aan wil, maar het feit dat ik het noem. Vervolgens gaan we alle kledingstukken bij langs en geloof me dat zijn er heel wat. En wat trekt ze vervolgens aan……. EEN JURK, pfffff. Dan zijn we wel weer 10 min verder en ik ben haar gezeur al zat. Het is mooi weer en ik pak haar sandaaltjes om aan te doen, als ik een hysterisch gekrijs achter mij hoor: ‘neeeeeeee, niet daaltjes (sandaaltjes) aan!’ Wella wil laarzen aan!’  Het is hartstikke warm en mevrouw wil haar zwarte laarsjes voor de winter aan. Ik denk dan: ‘hé prima, we zijn al laat en ik heb hier echt geen tijd meer voor’. Dus mevrouw komt in haar jurkje, blote benen en haar winterboots aan op de crèche, waar ze vervolgens met haar jas aan (die mag natuurlijk niet uit) gaat spelen. 

Bij Silvano vond ik het heel belangrijk dat hij leuke kleren aan had waar hij ook naar toe gaan, maarja het kind vond het ook allemaal prima. Ik kreeg ook vaak de opmerking dat hij er altijd leuk uit zag, ik denk dat dat nu anders gaat worden als ‘miss attitude’ zelf haar kleren kiest. En dan denken jullie: ‘maar die kleren koop je toch zelf?’ Ja dat klopt, maar dan gaat het om het combineren en dat gaat zeker mis.

In een eerdere blog vertelde ik over de miskramen, daardoor zit er wat leeftijdsverschil tussen Silvano en Noëlla (4 jaar en 9 maanden). Het is maar beter ook dat Silvano een stuk ouder is dan zijn zusje want als hij jonger geweest was dan had hij zijn kleine zusje never nooit aan gekund. Hierbij klopt de stelling ‘alles gebeurd voor of met een reden’ wel.

Leave A Comment

Related Posts