Brenda vertelt: Voor de tweede keer in verwachting.

Echt te lang geleden dat ik mijn laatste blog online heb gezet. Ik heb ook echt geen super druk en zwaar leven, dus ik kan ook niet zeggen dat dat de reden is. Ik hoop dat er wat mensen zijn die wat blogs hebben gelezen, anders klik even op de volgende link om dat alsnog even te doen (niks moet, maar maakt het inleven misschien wat makkelijker)

Ik lees het ook even terug en mijn dochter was toen nog een baby, wat een mooie tijd was dat (de nachten even vergeten dan). Zo lief, klein, schattig, snoezig en ga zo maar door. Iedereen met een kind, vooral een dochter van 2,5 snapt precies wat ik bedoel, dat kan niet anders.Mijn vriend en ik maken wel eens een grap naar elkaar van: ‘zoveel moeite gedaan om haar te krijgen en dat heb je dit’. ‘Zoveel moeite’ klinkt wel veel zwaarder dan het was hoor. Toen Silvano 2 jaar werd was ik zwanger, ook een beetje onverwachts maar ik was er zeker aan toe. Mijn man was er nog niet zo aan toe, maar dat was ook omdat het ineens echt was. Ook stond mijn hekserige gedrag van de vorige zwangerschap nog op zijn netvlies gebrand en stond hij daar nog niet echt op te wachten. Al vroeg kreeg ik een echo waar een vruchtje op te zien was. Het was nog zo pril dat er zelfs nog geen hartslag te zien was. Ik moest 2 weken later terug komen. Zo gezegd zo gedaan, 2 weken later lag ik weer met de benen wijd voor de echo. Het vruchtje was nog heel klein (ca. 7 weken zwangerschap), maar er was een hartje te zien. Qua groei was het niet veel gegroeid en daar maakte de verloskundige in het ziekenhuis zich zorgen om. Ik moest weer 2 weken later terugkomen, deze 2 weken leken wel maanden. Verschrikkelijk was deze onzekerheid en ik ging het uiteraard googelen (yes I know, zo’n stom idee). Ik werd hier ook niet wijzer van uiteraard en alleen maar nerveuzer.

Weer 2 weken later lag ik daar wederom klaar voor de echo. Het vruchtje was wederom niet gegroeid en zou niet goed zijn. Er klopte wel een hartje dus ik wilde geen stappen ondernemen naar een curretage, maar ik wilde afwachten en het een kans geven. Dit had ik uiteraard ook op google gelezen. Helaas verloor ik het vruchtje met 12 weken zwangerschap. Op dat moment heel verdrietig, maar ook wel heel realistisch. Dit gebeurd niet zomaar en moeder natuur zal dit zo goed hebben gedaan.

10 maanden later was ik (pas) weer zwanger. Ook werd ik weer vroeg in de zwangerschap verwacht voor een echo. Een beetje bang maar vooral enthousiast ging ik met de a.s. oma heen (mijn man zat in het buiteland) en daar kreeg ik het nieuws: ‘je hebt een leeg vruchtzakje, je ben niet echt zwanger’. Wat voel je je dan in de steek gelaten door je eigen lichaam. Die deed een beetje alsof het zwanger is, zo super grappig  (NOT). Toch moest ik deze ‘zwangerschap’ afbreken met pillen.

Bij beide miskramen heb ik ontzettend veel pijn gehad wat bij beide een paar weken heeft geduurd. Alsof een miskraam niet al erg genoeg is.

Toen augustus 2015 ik wederom zwanger bleek was ik wel blij, maar veel banger voor de eerste echo. Op eigen verzoek wilde ik pas met 6/7 week een echo zodat er zeker een hartslag te zien moest zijn als het vruchtje deze al zou hebben. Dood nerveus ging ik dit keer met zuslief heen voor de echo en daar zat ze, kleine Noella Joan.

De hele zwangerschap was ik bang dat er wat zou gebeuren met het kindje, ik was pas blij als ik haar in de hand zou hebben. Geen enkele zwangerschap is vanzelfsprekend helaas. Als ik naar mijn kinderen kijk (als ze slapen, tv kijken of stil zijn) realiseer ik mij dat maar al te goed.

Leave A Comment