BYE eerste trimester!

YES. Doei eerste trimester. Oké, laat ik voorop stellen dat ik echt niet mag klagen. Nee dat is niet waar. Ik ben zwanger. Ik mag geoorloofd klagen. Maar ik heb het in ieder geval getroffen met weinig kwaaltjes.

Voordat ik positief testte hadden we al wel een vermoeden. Ik was namelijk zo ongelooflijk moe, wat echt al enkele dagen na mijn eisprong begon. Van de een op andere dag was van de bank naar de tuin lopen al bijna te veel. Ik heb deze extreme vermoeidheid 1 keer eerder ervaren. De eerste weken zwangerschap van Giulia-Mae. Een echt typisch zwangere vermoeidheid. Je zult het vast herkennen als dit ook je zwangerschapskwaal was!

Zwanger zonder dat wij dat wisten. Paar uur later deed ik de een positieve test.

Ik was deze zwangerschap- in tegenstelling tot beide zwangerschappen hiervoor- wel iets meer misselijk. De slaapluiers van Giulia-Mae verdroeg ik slecht, maar dit zijn echt maar enkele ochtenden geweest. En om maar gelijk hierop in te haken, alle overige zwangerschapskwalen heb ik ook overgeslagen. Ja. I know. Je haat me nu he? Sorry!

Kortom, geen lichamelijk kwaaltjes waarover ik kan klagen. Maar dan het mentale stukje…

Dat was toch even een ‘tikkeltje’ zwaarder dan de keren hiervoor. Ik had de tweede zwangerschap al z’n sterk voorgevoel dat het mis zou gaan, wat dus bevestigd werd met de missed abortion, dat ik het nu heel lastig vond om maar weer vertrouwen te hebben, – ondanks mijn sterke gevoel dat het goed zat deze keer.

De eerste weken overheersde het positieve gevoel enorm. Ik voelde aan alles dat het goed zat, en hoewel ik nog steeds geen baan heb als Jomanda vertrouwde ik wel op mijn eigen gevoel. Hoe verder ik de weken naderde hoe angstiger ik werd. Tussen de 8 en 11 weken was ik mentaal een wrak. Iedere week hield ik toch rekening met slecht nieuws, en op een gegeven moment wist ik ook niet meer wat nou gevoel was, en wat nou angst was. Het liefst wilde ik mij alle dagen huilend onder een deken verstoppen en wachten tot die ellendige eerste drie maanden voorbij waren. Met een peuter thuis lukt dat alleen niet. En terwijl ik letterlijk op was van spanning en angst was er gewoon geen ruimte om even te rusten of bij tr komen waardoor ik ook wel een beetje in die negatieve spiraal bleef zitten.

Tussen de 9 en 12 weken begonnen we het langzaam aan te delen met de mensen om ons heen. Het moest ook wel want ik heb alle zwangerschappen echt al heel snel een buikje. Welliswaar omdat alles zich verplaatst en dat het om een opgezette buik gaat.. maar toch, de mensen zijn niet gek. Wanneer we uitbundig gefeliciteerd werden kon ik dat blije gevoel dan ook even niet voelen. Ik was veelste bang dat het ons weer abdrupt werd afgenomen.

En toen was daar éindelijk die twaalf weken echo. Nou moet ik eerlijk bekennen dat ik tot op heden iedere week controles heb gehad met echo’s.. dus de twaalf weken echo was net als andere controles voor ons. Maar mijn hemel. We made it.

De geslachtsbepaling hadden wij al vrij vroeg bij een gespecialiseerd echo praktijk in Groningen. Op het moment dat wij het geslacht wisten verdween mijn ansgt als sneeuw voor de zon. Bizar. Drie dagen daarna besefte ik mij ineens dat ik al drie volle dagen genoot zonder angst. En sindsdien doe ik niet anders. Dus die vrouw ( ahum, dat meisje ) met waterige ogen ( hoi hormonen ) en een continue grijns op der gezicht? That’s me! I love het tweede trimester!

Leave A Comment

Related Posts