Corianne vertelt: Hoe onze zoon ons leventje kwam verblijden!

Zoals jullie in een eerder blog konden lezen, (klik hier) voelde deze zwangerschap direct heel goed, zo fijn! We waren dan ook super nieuwsgierig wat het zou zijn, een jongen of een meisje?? We hadden beiden echt geen voorkeur, maar toch… Die pretecho moest er komen en wel heel snel. Kon met 15 weken ‘al’, maar eigenlijk was dat nog veelste  laat haha!

Achteraf gezien ging ik er gewoon maareen soort van vanuit dat ‘t weer een meisje zou zijn. Ik bedoel, mijn oudste zus kreeg een zoon en daarna 2 dochters. Mijn andere zus kreeg 2 dochters en mijn schoonouders hadden ook 3 kleindochters, dus tja! Wat dan ook een mega mooie super surprise dat het een jongen bleek te zijn! Het mooie is, is dat dit is vastgelegd op de pretecho inclusief geluid. Zo mooi! We zouden een zoon krijgen en Olivia een broertje! Vooraf hadden we afgesproken dat we tot de 20 weken echo zouden wachten tot we het gingen vertellen aan iedereen, maar ineens was daar geen sprake meer van haha!

Deze zwangerschap ging ook prima! Natuurlijk, de mensen die dichtbij ons staan wisten dat het niet altijd makkelijk was, maar toch.. ik bleef zwanger zijn leuk vinden. Het is en blijft een magisch wonder! We bleven Olivia betrekken bij de zwangerschap, niet overdreven maar wel door veel uit te leggen en mee te nemen naar controles. Ook mocht ze zelf cadeautjes uitkiezen voor de baby en dan ook voor zichzelf, want zíj werd grote zus en dan verdien je ook een cadeautje. Het bleef natuurlijk spannend hoe het zou uitpakken als de kleine man er daadwerkelijk zou zijn.

De 20 wekenecho was ook weer een bijzondere! Een verloskundige in opleiding voor de 20 weken echo samen met een deskundige, wat een geluk! Bovendien heette de goede man Rieks. En laat het nou zo zijn dat mijn vader zijn ongeboren kleinzoon steeds Rieks noemde, hahaha! Alles was goed en ook nu bleek het nog steeds echt een jongen te zijn, hoera!

Dit keer wilde ik best graag proberen om thuis te bevallen, dat leek me erg mooi. Manlief dacht er wat anders over, maar ik kon hem prima overtuigen, uiteindelijk moet ík het toch doen hé! Toen ik eenmaal 40 weken zwanger was begon ik hem toch wat te knijpen… Niet voor de bevalling, daar was ik niet bang voor, danwel het overtijd raken. Ik was niet gek te krijgen verhalen over verschrikkelijke bevallingen. Maar overtijd gaan, dat was mijn grootste angst. Puur om één verhaal in mijn omgeving waarbij overlijden van de baby indirect het gevolg was van overtijd lopen.

Ik was echt panisch en was daarom bij mijn controle op dinsdagmorgen 27 mei elf uur dan ook erg emotioneel (dank u hormonen) bij de verloskundige, waar ik voor controle was. Ze nam me volkomen serieus en zei dat we wel even konden ‘kijken’ of er al iets aan de hand was. En ja hoor, tot mijn grote blijdschap had ik al 4 cm ontsluiting cadeau gekregen! Jippie! Vervolgens vroeg ze of ik gestript wilde worden. Nou, kom maar op dan, je bent nu toch al op plek van bestemming haha! Kreeg nog wel even uitleg dat het ook kon zijn dat het alsnog wel lang kon duren, het is afhankelijk van allerlei factoren. Oh dus dan kan ik nog wel even langs de winkel dus? Daar werd hartelijk om gelachen. Ach zo’n vaart zou het wel niet lopen. Echter, toen ik de scrub wilde afrekenen voelde ik bij de kassa een flinke wee! Dus hoppaaa met gierende banden naar huis! Olivia was bij opa en oma en Kia was thuis aan het werken ideaal. De weeën volgden elkaar mooi op en ondertussen keek ik mooi naar ‘murder she wrote’ hahaha! Tegen een uur of 2 werd het wat heftiger en korter op elkaar, dus de vk werd gebeld en daarna belde ik naar Kia dat hij wel kon afsluiten boven omdat de vk zo zou komen. Ik had hem mooi laten werken, want wat had ie anders moeten doen?

Ik was niet zo ver als gehoopt maar langzaamaan ging het de goede kant op! Vk en kraamverzorgster kletsen gezellig op de bank terwijl ik rondje om het bed waggelde om de weeën te doorstaan. In tegenstelling tot de bevalling van Olivia, waarbij ik zo goed als alleen maar lag. Om 15.30 uur werden de vliezen gebroken en daardoor ging het steeds wat sneller. Manlief bedacht vlak voor de persweeën nog even te moeten plassen en was daarom nog net niet te laat zeg maar haha! Hij had gedacht dat het bij Olivia toch lang duurde dus nu ook vast! Om 17.38 uur werd dan, na een paar persweeën, onze allerliefste mooiste zoon Bojan geboren! Wat was het weer bijzonder en dit keer een fantastische ervaring om dit thuis te mogen en kunnen doen! Zo puur en ontspannen! Op een ‘paar’ pijnlijke weeën na dan ;).

Er waren bekenden die vroegen of ik al weer thuis was na de bevalling. Thuis was? Ik ben niet weg geweest joh! Hier uit bleek dat het natuurlijk niet vanzelfsprekend was dat je thuis bevalt. Men is tegenwoordig ook veel van het bevallen in het ziekenhuis, wat ik ook best kan begrijpen. Het zekere voor het onzekere, dat gevoel. Toch zou ik het wel aanraden, zo fijn! En de ideeën van: nee hoor, al die troep en gedoe in huis. Nou ik verzeker je, daar hoef je zelf niks aan te doen, dat wordt allemaal gedaan haha!

En toen waren we ineens met ons vieren! Een droom die uitkwam!  We waren er zo benieuwd naar hoe Olivia zou reageren. Nou daar hadden we echt geluk mee…. Vanaf de eerste ontmoeting was het liefde! Ze is nooit jaloers geweest, ze waren direct een team en ze beschermde hem als grote zus. Meer kun je niet wensen toch!?

Leave A Comment

Related Posts