Dingen die ik dacht tijdens mijn bevalling

Het idee dat mij aangedragen werd was; ‘Dingen die ik riep tijdens de bevalling’, maar dat zou een bijzonder saai blogje worden. Ik zei namelijk nauwelijks iets en als ik al wat zei, dan waren dat lieve woorden richting Arjo. Ja heus ja. Het werd dus een blog over dingen die ik dacht tijdens mijn bevalling..

“HALLO, DIT GAAT NIET PASSEN GOZER!”

“ehm, tien cm ontsluiting?! Je mag?! Er is niks veranderd down under!” Toen er werd geroepen, je mag-je mag, was er niet ineens een mega opening down under. En ja.. zoiets had ik wel een beetje verwacht. Dat er in ieder geval een fatsoenlijke opening gecreëerd was na een helse weeen storm. Dus hoezo, ‘je mag’.  De moed zakte me in mijn schoenen die ik niet aanhad. Want waar waren al die weeën nou precies goed voor geweest dan? Alles voelde exact hetzelfde als een paar uur ervoor en aangezien je ook geen mandarijn door je neusgat kan persen, zou dit hem ook wel niet worden. Gelukkig was het mijn eerste bevalling, wist ik niets over bevallen en waren de verloskundigen de experts, dus is het allemaal toch nog goed gekomen.

“Doe het verdomme lekker zelf mens!”

Dit dacht ik op het moment dat de verloskundige tegen mij stond te gillen dat ik door moest gaan als reactie op mijn gekrijs ‘Dit gaat niet lukken, dit gaat niet passen. IK KAP ERMEE’.  Serieus doe het lekker zelf of sodemieter een eind op, dat wilde ik haar het liefst toeschreeuwen, echter schrok ik zo van haar dat ik op slag veranderde in een mak lammetje. Haar hysterische gegil heeft uiteindelijk dus wel geholpen maar op het moment zelf was ik niet haar grootste fan.

“Nog een keer persen en dan mag je een koud blikje Fanta.”

Dit dacht ik serieus een paar seconden voordat ik Giulia-Mae eruit bonjourde. Ik was er zo ontzettend klaar mee. Had er geen zin meer in, en het hele ‘neusgat-mandarijn’ idee zat nog vers in mijn geheugen. Maar ik wist ook dat ik door moest aangezien ik kon moeilijk mijn spullen pakken, en weer naar huis zou kunnen gaan. Dus er zat maar een ding op. Persen als een malle. En blijkbaar gaf ik mijzelf in gedachte frisdrank als beloning. Niet een baby. Je leest.. Ik was direct vanaf het begin en toegewijde moeder;) Toen Giulia-Mae er eenmaal was, ben ik opslag het blikje fanta vergeten.. het werd een mega magnum espresso 😉

“Wat flik jij mij nou precies?”

Ik had – zo georganiseerd als ik ben, een heel bevallingsplan klaar liggen. Hoewel ik wist dat ik er waarschijnlijk niets mee zou doen, vond ik het een fijn idee dat het toch klaar lag. just in case. Daar stond onder andere in beschreven dat de baby geen seconde zonder vader of moeder mocht zijn.

Arjo nam dat hele bevalplan en mij erbij iets minder serieus. Even na de bevalling werd ik klaargemaakt om te gaan douchen en terwijl ik werd weggereden met bed en al kondigt Arjo aan dat hij ook even zou gaan plassen. Het toilet was niet in de buurt en de verpleging was met mij mee. Giulia-Mae zou dus alleen achterblijven. Met het hele baby-verwissel angst in mijn hoofd, -ik heb teveel series gekeken tijdens mijn verlof- vond ik het allemaal niet echt een strak plan maar aangezien er allemaal mensen om ons heen waren, en ik geen scene wilde maken, probeerde ik nog met ‘typisch boze ogen’- je weet wel, zoals alleen vrouwen dat kunnen, te wenken dat dit absoluut niet het moment was. Maar hij schatte zijn kansen aardig in, aangezien ik net bevallen was en toch niet achter hem aan kon sjezen. Dus pech voor mij. Achteraf stelt het natuurlijk niets voor, maar op dat moment kon ik hem wel vermoorden.

“Oke.. vanaf dit moment kunnen wij dus nooit meer tegelijkertijd gaan slapen.”

Ik ben ‘s middags bevallen en ‘s avonds toen we wilden gaan slapen besefte ik me dat we nooit meer tegelijkertijd zouden kunnen slapen. Giulia-Mae was zo piepklein en zo kwetsbaar. Ik vond dat we vanaf dat moment  om de beurt over haar  moesten waken en dat de rest van haar leven. Eerst omdat ze zo piepklein was, en daarna omdat ze dan dat hele ‘opstap’ traject ingaat.. Dan slaap je volgens mij sowieso niet meer. En ja, ik was echt bloedserieus, en heb geprobeerd zo lang mogelijk wakker te blijven. Dat lukte, maar met name omdat ik nog strak stond van de adrenaline boost van de bevalling. Helaas was Arjo het niet echt met mij eens, en aangezien forever wakker zijn ook niet echt mogelijk is, dus ook dat plan ging niet door.

 

2 Comments

  • Stephanie
    1 year ago

    Geweldig hilarisch geschreven. Ik kan haast niet wachten tot het september is

Leave A Comment

Related Posts