Een ode aan mijn man tijdens mijn bevalling.

Tijdens mijn bevalling was ik -in tegenstelling tot ieders vermoeden- heel rustig en kalm.
Oprecht vond ik het heel naar om te zien hoe wanhopig Arjo was. Hij wilde mij zo graag helpen, de helse pijn wegnemen maar voor zijn idee kon hij niet helpen. Maar juist zijn rust en kalmte heeft ervoor gezorgd dat wij de bevalling samen zo rustig hebben doorstaan.

Gedurende mijn zwangerschap hebben we zwangerschapsyoga gevolgd. Dat klinkt vrij zweverig, was het niet. Het was even een uurtje tijd met elkaar, buik en ademhalingsoefeningen voor tijdens de bevalling, en een semi cursus massage voor de mannen aan de vrouw. Het was dus eigenlijk gewoon super chill. Wanneer ik hoogzwanger fantaseerde over mijn bevalling, ging dat altijd gepaard met rugmassages, want ik twijfelde er niet aan dat ik rugweeën zou krijgen. Dus -zo dacht ik- zou Arjo zou uuuren al masserend doorbrengen. Niks was minder waar. Masseren trok ik niet, en die weeën heb ik amper 2,5 uur gehad. Wel heeft hij twee  uur vol in mijn onderrug moeten duwen met al zijn krachten. Zonder zijn geduw was het voor zover mogelijk nog veel pijnlijker geweest!

Voor de weeënstorm begon hadden we veel lol samen. Even lekker lachen, de druk eraf halen en ‘gewoon’ proberen om er ook nog samen van te genieten. Via de monitor konden we weeën activiteiten van de rest van de bevallende vrouwen in gaten houden. Je snapt dat wij, competitief als we zijn, vol overtuiging de strijd wilden aangaan om sowieso de meeste pieken de krijgen van al vrouwen. Slaat uiteraard nergens op, maar goed, wij hadden er lol om.
Helaas had ik tijdens de weeënstorm nergens tijd voor. Geen tijd om te praten of om bij te komen, – de weeën volgden elkaar veel te snel op, dus het was mooi meegenomen dat de tijd die we daarvoor hadden, lekker hebben kunnen lachen samen en nog even ontspannen. Oh, en ja.. wij hadden dik gewonnen maar of ik daar nou zo blij mee was  is een tweede 😉

Dat er een soort onbekende oerkracht in je naar bovenkomt terwijl je bevalt, dat hoor en lees je inmiddels wel overal. Hier dus ook, bij deze. Tijdens het persen vond ik het blijkbaar erg prettig om mijzelf in Arjo te verstoppen. Ik denk dat ik erop hoopte dat ik daarmee in arjo zou verdwijnen en daarmee ook de pijn, tevergeefs.. Daar waar moeder natuur dan weer minder goed over nadacht is wat dat met de man doet. Oersterk was ik, en dus duurde het niet lang tot ik zo hard in Arjo’s hand kneep dat die op slag gekneusd was. En hoewel er natuurlijk niks zo erg is als de mannengriep, hierover gaf hij geen kick. Of nouja, hij heeft het kunnen uitstellen tot na een perswee. Toen schoot de verloskundige hem te hulp en schoof de zijkanten van het bed omhoog. Kon ik daar lekker mijn oerkracht in kwijt. Accepteerde ik alleen niet, dus werd er snel van hand gewisseld 😉

Behalve alle reeds benoemde argumenten heb je natuurlijk met name die man nodig om je oh zo lekkere broodje filet american te kunnen bemachtigen! Dus ook daar ben ik dankbaar voor, dat hij direct na de bevalling naar beneden vloog om mijn broodje filet te halen, die overigens erg tegenviel, dat dan weer wel.  Voor mij geen filet american zonder ui, komkommer en tomaat. Het broodje filet in het ziekenhuis bestaat helaas uit alleen maar een half pak filet met ergens nog een verdwaald broodje tussen die massa. Maar oke. Dat is niet zijn schuld.

Het moraal van het verhaal? Een man is niet alleen goed voor het hele bevruchting proces, hij blijkt ook nog eens verrekte handig te zijn om tijdens de bevalling aan je zijde te hebben. Althans.. die van mij wel 😉

Leave A Comment

Related Posts