Elisabeth vertelt: Het begin van ons IVF traject.

Elisabeth is moeder geworden met hulp van een donoreicel. De komende tijd neemt zij ons mee in haar bijzondere verhaal. Lees hier haar intro.

Achteraf is altijd makkelijk praten, zeggen ze. Maar met mijn IVF-medische mallemolen ligt dat toch net even anders. Het is net of ik nu pas (ons prachtkind is nu bijna 3) besef hoe intensief die jaren waren.

Dat het zoveel meer was dan even wat testjes, voor mijn vriend wat zaad deponeren, een paar keer wat hormonen toedienen en hup zwanger. Dat was het ook. Veel meer dan dat.

Maar ik dacht er wel makkelijk over voor ik eraan begon. Ik had echt geen idee. Al die kansberekening, voedingssupplementen, verschillende soorten hormonen om te spuiten en te slikken en heel veel feiten en fabels: ik leerde ze pas kennen toen we eenmaal in de “MMM” (->medische mallemolen) zaten.

En van de emoties die erbij kwamen kijken, had ik al helemaal geen kaas gegeten. Misschien is dat maar goed ook, dat je soms niet weet wat een wissel iets zal trekken op je leven.

Via het forum van Freya, de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen, kwam ik veel te weten over allerlei manieren om vruchtbaarheid te vergroten. Ik leerde mensen kennen, vrouwen (en mannen) die in hetzelfde schuitje zaten. Ook al is de situatie voor iedereen anders, als je een onvervulde kinderwens als gemeenschappelijke factor hebt, schept dat een band. Totdat de een, of de ander, maar niet jij, zwanger wordt. Dan ben je ineens weer de achterblijver. Je gunt het anderen, maar jezelf nog net iets meer. De hoop laat het je volhouden.

Meer weten over Elisabeth?

Volg haar ook op Instagram en facebook of ga naar haar website.

Leave A Comment

Related Posts