Het heeft niet zo mogen zijn.

Afgelopen weken was het wat rustiger op de blog, en zal dat het voolopig ook wel even blijven. Niet zonder reden. Ik ben zwanger. Ruim tien weken. Het hartje is gestopt met kloppen, en daarmee spatte binnen één tel onze droom uiteen.

Photo: Frankie photography

Bijna een jaar hebben we er over gedaan om eindelijk een positieve zwangerschapstest in handen te mogen hebben. Door te hoge suikerwaarden kreeg ik geen toestemming om zwanger te mogen raken. Het heeft meer als een halfjaar geduurd om die suikerwaarden goed op orde te krijgen en daarmee eindelijk het startsein om te mogen beginnen. Wat voelde als een eeuwigheid was eigenlijk vrij vlot, na vier maanden had ik positief getest.

Ik voelde me goed, geen misselijkheid of andere kwaaltjes. De groei verliep perfect en het hartje klopte erg mooi bij de tweede en derde echo. Reden om aan te nemen dat het fout zou gaan hadden we niet.

Één miniscuul klein drupje bloed zorgde ervoor dat ik binnen een halfuur in het ziekenhuis stond. Omdat ik diabetes type 1 heb sta ik onder strenge controle in het ziekenhuis, en heb ik met een verloskundige praktijk niets te maken. Mijn moeder was ‘s middags al bij mij, dus ik ging naar het ziekenhuis onder het mom van : “geruststelling en leuk een extra echo! Kan mam ons kindje ook direct zien.”

Via de zwangerschapsapps wist ik wat ik zou moeten aantreffen. Een bewegend kindje inmiddels en uiteraard het knipperlichtje wat ik al een paar keer had mogen zien. Tsja, voordeel van een medische zwangerschap, heel veel echo’s!

Ik zag echter een muistil kindje, zonder knipperlichtje. Nog voordat ik het nieuws te horen kreeg had ik heb zelf al bevestigd. : “ik zie het hartje niet meer kloppen”.

Het verdriet is niet te beschrijven. Simpelweg niet uit te leggen, en dat ga ik niet eens proberen. Ik hoop alleen dat jij, je buurvrouw, je vriendin etc het nooit zullen meemaken. Ik ben er nu ook van overtuigd dat dit alleen herkenbaar kan zijn voor mensen die dit zelf hebben meegemaakt. Ikzelf had ontzettend onderschat wat een miskraam inhoudt en wat het met je doet. Ieder verhaal is uniek en iedereen ervaart het anders, maar dit is zonder twijfel het zwaarste wat mij ooit is overkomen.

Hoe klein het kindje nog maar is, hoe groot je dromen al zijn. Vanaf het moment van de positieve test hoort dit kindje bij ons. We keken zo ontzettend uit naar de toekomst met dit kindje en natuurlijk grote zus Giulia-Mae.

Het heeft niet zo mogen zijn.

Niets is zo pijnlijk dan het idee dat je als enige van het hokje ‘gelukkig zwangere’ naar ‘miskraam’ naar het verdrietige hokje ‘zwangerschapswens’ terug geplaatst wordt. Daar moet over gespoken worden. Dat kan en mag niet weggestopt worden. Ondanks dat ik het type ben die de vuile was liever binnen dan buiten hangt, vindt ik het mijn plicht om ook met mijn verhaal naar buiten te stappen. Een plicht naar de twee dappere vrouwen die mij voorgingen met hun verhaal over hun miskramen ( hier en hier ), en een plicht naar de overige vrouwen, die ook in het ongewenste hokje terug zijn geplaatst.

Op dit moment wachten wij na bijna twee weken nog steeds de miskraam af. Voorlopig neem ik dus nog een break van de site en social media. Wanneer het weer beter gaat zullen er weer nieuwe blogs & gastblogs geplaatst worden.

3 Comments

  • Eliane Gieske
    9 months ago

    Lieve Chiara en Arjo,
    Als geen ander weet ik waar jullie op dit moment doorheen gaan.
    Helaas hebben wij 2 miskramen gehad. Waarbij 1 natuurlijk en 1 vergelijkbaar. Ook wij gingen destijds naar een echo ervan uitgaande dat we een kloppend hartje zouden zien. Niets was echter minder waar en na de bevestiging van de gynaecoloog viel alles om mij en ons heen weg. Van intens geluk en blijdschap val je in intens verdriet. Niet te beseffen en dan moet je ook nog een keuze maken tussen het laten aborteren of opwekken met een pil.
    Ik heb uiteindelijk gekozen voor die pil omdat ik het risico van een abortus en weer zwanger kunnen worden niet aan durfde.
    De periode dat je dan moet wachten totdat het lichaam het afstoot is het moeilijkst . Het moment dat het gebeurt het meest verdrietig.
    Je hoofd zegt je dat het het lichaam het niet voor niets zo reageert, maar je hart schreeuwt heel wat anders.
    Gelukkig is het ons gegund geweest om nog een keer zwanger te worden (na beide miskramen had ik een goede zwangerschap).
    Ik kan jullie alleen maar als advies geven praat er over met familie, vrienden maar voooral ook met elkaar. Weet dat je hier beiden op jullie eigen manier mee om gaan maar verwerk het samen en probeer het samen een plekje te geven. Hoe klein ook, dit kindje was gewenst, geliefd en hoort er bij en is hoe klein ook onderdeel van jullie gezin. Stop het vooral niet weg.

    Jullie kunnen dit! Haal de kracht uit jullie mooie, lieve gezin. Geniet van jullie dochter en blijf positief.

    Heel veel sterkte, liefde en kracht!

    Liefs
    Eliane

  • Suzanne Iwema
    9 months ago

    Lieverd wat ben je sterk. Met tranen in mijn ogen lees ik je verhaal en ik ben supertrots op je. Zet hem op kanjer, en als ik je huis kan komen poetsen of boodschapjes moet doen of WAT dan ook dan kun je me bellen. Hou van je, dikke kus.

Leave A Comment

Related Posts