Hoe gaat het nu twee weken na de miskraam?

Bijna twee geleden plaatste ik mijn meest persoonlijke en verdrietige blog die ik ooit heb geplaatst. Vandaag zou ik precies 12 weken zwanger zijn en zou ik een termijn echo hebben. Het plan was ook om de al klaargezette aankondigingsblog vanavond online te gooien. In plaats daarvan geef ik een kleine update over hoe het nu met ons gaat, bijna twee weken na mijn miskraam.

Een dag na het plaatsen van mijn blog vond de miskraam plaats. In een opwelling heb ik de medicatie ingebracht, het zag het er namelijk niet naar uit dat mijn lichaam dit zelf zou gaan doen aangezien ik ondertussen flink door zwangerde. Mijn hormonen gierden alle kanten op en er was een cup onderweg waar pamela anderson herself jaloers op zou zijn. Ik was klaar voor de volgende stap. De miskraam.

Bijna twee weken heb ik het kindje nog bij mij gedragen, iets waar ik heel erg blij mee ben. Ik heb die tijd echt nodig gehad om te kunnen rouwen, te rouwen om ons kindje en om afscheid te kunnen nemen van het o zo gewenste toekomst plaatje met twee kindjes weer terug naar één kindje waar wij vanzelfsprekend natuurlijk al onwijs dankbaar voor zijn. Want dat het niet vanzelfsprekend is, is nu nog duidelijker dan ooit tevoren.

Zonder al teveel in details te treden, is de miskraam mij redelijk ‘meegevallen’. Ik had zoveel horror verhalen gelezen dat ik echt heel heel erg bang werd. Waarschijnlijk juist omdat ik z’n horrorbeeld voor me had viel het uiteindelijk mee, lichamelijk dan hè. Ik heb kort pijn gehad en de miskraam zelf heeft amper twee uur geduurd. Ik was direct ‘schoon’.

Die twee weken dat ik ons kindje nog heb gedragen met de wetenschap dat het niet meer leefde, heb ik het wel een plekje kunnen geven. Natuurlijk blijf ik boos, en natuulijk vraag ik mij af hoe en vooral waarom dit in hemelsnaam allemaal is gebeurd. Een vraag waar ik veel mee heb geworsteld en nog steeds mee worstel.

Mijn lieve moeder is niet van mijn zijde geweken de afgelopen weken en nam veel van de zorg van giulia-mae opzich. Iets wat we heel hard nodig hadden op dat moment. Mentaal maar na de miskraam zelf vooral lichamelijk. Nu een kleine twee weken na de miskraam, kan ik wel zeggen dat het weer redelijk goed gaat. Ik kan me weer vrolijk voelen zonder mij daarover schuldig te voelen, ik heb weer zin om dingen te ondernemen, en ben er weer aan toe om een beetje op pad te gaan. Verdriet om de miskraam zal ik altijd houden, maar dat betekent niet dat het op een gegeven moment ook weer tijd is om zelf weer gelukkig te worden.

De dag dat wij hoorden dat de baby niet meer leefde heb ik direct familie en vrienden op de hoogte gesteld. Het was te pijnlijk om lieve berichtjes te krijgen over de zwangerschap of foto’s met babytopic doorgestuurd te krijgen. Daarnaast heb ik direct al mijn social media verwijderd en whatsapp meldingen uitgeschakeld. De zwangerschapsaankondingen schoten namelijk plots als paddestoelen uit de grond, wat extra pijnlijk en confronterend was. Alle prikkels van buitenaf waren teveel. Ik vind het dan ook zo ontzettend bijzonder hoeveel mensen van zich hebben laten horen, ondanks dat ik compleet afgesloten was van de buitenwereld. Overladen met lieve kaartjes, appjes, telefoontjes en chocola ( heel veel daarvan, en alles is op jawel! ). Zo lief en zo bijzonder dat zoveel mensen vanuit werkelijk alle hoeken aan ons lieten weten dat er aan ons gedacht werd. Ik heb even getwijfeld of ik met mijn verhaal wel naar buiten wilde treden, maar ben heel erg blij dat ik dat wel heb gedaan! Ik ben door zoveel vrouwen aangesproken die hetzelfde mee hebben gemaakt en het is soms heel erg fijn om bij elkaar steun te vinden.

Voor nu kan ik zeggen dat wij rustig de draad weer oppakken, met een positieve blik naar de toekomst kijken, en voorlopig extra hard gaan genieten van elkaar en Giulia-Mae. De site zal binnenkort weer gevuld worden met nieuwe en vrolijkere blogs, want daar ben ik zelf ook weer aan toe. Positiviteit!

Leave A Comment

Related Posts