Karen vertelt: De 7 fasen van mijn bevalling

Fase 1: Let the game begin!
Daar stonden we dan. Om 8.00 uur ‘s ochtends aan de balie van de afdeling Verloskunde met een spel Scrabble onder de arm. Oké en een koffer, gevuld met alles wat we – ik – eventueel nodig konden hebben de komende dagen. Dit inleiden kon wel 4 dagen gaan duren volgens de artsen, we waren dus goed voorbereid. Na het inbrengen van twee tabletjes om de inleiding te starten begon voor ons de Scrabble marathon. Om de hersens wat lucht en nieuwe inspiratie te geven wandelden we tussendoor een rondje om het ziekenhuis. En tijdens dat rondje begon ik wat ‘menstruatie-achtige krampen’ te voelen.

Fase 2: Vliegende start
Rond 20.00uur waren de krampen toch wel vervelend te noemen. Ook speelde de nierstuwing weer op. Ik besloot in bad te gaan, om de boel wat te ontspannen. En daar leek het erop dat mijn vliezen braken en de weeën begonnen. Ik werd het bad uitgehesen en aan de CTG gelegd om te kijken hoe het ging. De weeën waren begonnen! Met 5 serieuze weeën per 10 minuten was het meteen alle hens aan dek!

Fase 3: De poort blijft gesloten
Na een stormachtige start van mijn bevalling was het tijd om te kijken of en hoeveel ontsluiting ik had. Allemachtig mensen, ik had het echt fijn gevonden als iemand me had voorbereid op de narigheid van dat toucheren. Niet te doen. De verloskundige wroette en voelde, en ik kon wel door het plafond van de pijn. De tussenstand: Eén centimeter ontsluiting. ÉÉN CENTIMETER ONTSLUITING? We zijn vijf uur onderweg, ik puf als een malle en maar één centimeter? Weet je zeker dat je in het goede gat zat? Omdat ik inmiddels doodop was, laten we wel wezen ik begon al met een 3-0 achterstand aan deze bevalling qua conditie, kreeg ik rond 2.00uur een shot pethidine en kon ik de nacht verder in met een klein beetje rust.

Fase 4: En nu dan?
De volgende ochtend werd ik wakker en voelde ik vrijwel niks. Hooguit wat krampen. Hoe dan? En nu dan? Die baby moet eruit! Er werd besloten om weer verder te gaan met het inbrengen van de tabletten om de bevalling op te wekken. En niet veel later begonnen de weeën weer op hetzelfde niveau als waar we de vorige avond gestopt waren. Er was geen twijfel over mogelijk. Dit. Was. Het. Ik ging bevallen. Toen de weeën structureel bleven komen, de tijd ertussen steeds kleiner werd en de weeën al pijnlijker, werd er besloten weer te kijken naar de ontsluiting. De mededeling die ze toen deed was echt niet te geloven: Nog steeds maar één centimeter ontsluiting! Inmiddels zat ik al uren in heftige weeën en waren we letterlijk nog geen centimeter opgeschoten. Hoe kon dit? Toen ik mijn man begon te bevelen me af te zetten bij de ‘Smetanaflat’, de verloskundige hem vragend aankeek en hij vervolgens moest uitleggen dat dat de hoogste flat in Assen is, werd duidelijk dat dit niet langer kon.

Fase 5: De hemel
De reden dat de ontsluiting niet vorderde bleek na een duik in mijn dossier gemakkelijk te verklaren. Door een eerdere ingreep was er littekenweefsel ontstaan op mijn baarmoedermond. Hoe intens de weeën ook waren en hoe graag mijn lichaam ook wilde ontsluiten, dat ging niet gebeuren. Het littekenweefsel was daarvoor te stug. De optie die
zich toen voordeed was een ruggenprik. Met een ruggenprik konden ze de boel daarbeneden ‘knakken’ (ieehh) zodat ontsluiting mogelijk werd. Zo gezegd zo gedaan. Die ruggenprik werd gezet en alle mensen; ik kwam terug als een ander mens. Mijn bevalling kon een feestje worden! Wat hemels, ik voelde werkelijk níks meer van m’n tenen tot m’n navel. Prima dat er mensen zijn die het uitermate tof vinden om een bevalling op ‘natuurlijke oerkracht te doorstaan’, maar ik snap jullie niet. Die ruggenprik was heaven.

Fase 6: Chillings
Het chillen kon beginnen. De ruggenprik zat en ik voelde me helemaal happy en lollig. Ik had zelf de controle over het toedienen van de medicatie via de ruggenprik. Met een druk op de knop kreeg ik weer een shot. (Er zat een tijdslot van 20 minuten op, do’nt worry). Voor het eerst sinds weken was m’n lijf ontspannen. De verloskundige drukte me op het hart nog even goed te rusten en eventueel wat te slapen. Ze vertelde me ook dat ik nú niks voelde maar als ik een drukkend gevoel op zou merken, dat persweeën zouden zijn. De ruggenprik wordt dan uitgezet en het is dan ruim een uur wachten tot die volledig uitgewerkt is. Als dat het geval is, kan het echte werk beginnen. Leek me heerlijk, dat slapen dan. Marcel en ik namen nog wat selfies en deden de ogen toe.

Fase 7: De mee-eter uitdrukken
Het werd een kort slaapje! Na twee uurtjes dutten voelde ik de voorspelde druk al. Niet gek ook opzich, m’n lichaam had blijkbaar al veel eerder volledig willen ontsluiten. Dat het nu in een razend tempo ging was dus logisch. De ruggenprik mocht ik niet meer gebruiken en langzaam voelde ik alle pijn weer terugkomen, nu inclusief heftige persweeën. Perstijd! Nooit gedacht dat dat persen zo moeilijk en intens zou zijn. Nog zwaarder dan het lopen van mijn twee (!) halve marathons. Een tijdlang had ik het idee dat het me niet ging lukken. Maar toen zette ik de knop om in m’n hoofd: Die mee-eter móet ik nú uitdrukken! (Ja, ik ben een groot liefhebber van het uitdrukken van dat soort dingen!) en met die gedachte nam ik de eindsprint. Ruim anderhalf uur na het uitwerken van de ruggenprik drukte ik de mooiste mee-eter ever uit. Ons lieve, luidkeels schreeuwende, 6 pond wegende glibberige frummeltje. Er zat leven in! Hij was er, en alles zat erop en eraan. Ik was de meeste trotse dr. Pimple Popper, en vanaf nu moeder, die er was: onze Stan, we zijn zó blij en dankbaar dat je er gezond en wel bent!

4 Comments

  • Mandy
    6 months ago

    Haha sorry ik moest stiekem zo lachen om je smetanaflat
    Heerlijk geschreven. Een pittige bevalling zo,qua duur. Maar een rpachrit ventje is het resultaat!

    • Karen
      6 months ago

      Haha kan ook niet meer normaal naar de Smetanaflat kijken ! Dankjewel!

  • Jikke
    6 months ago

    Weet je zeker dat je in het goede gat zit?
    Mijn excuses, maar ik moest hier heel hard om lachen 🙂

  • Jskj
    3 weeks ago

    .

Leave A Comment

Related Posts