Karen vertelt: Dingen die zwangere vrouwen doen.

Karens vorige blog gemist? Klik hier om hem te lezen.

En toen was ik dus zwanger. Nu kon ik heerlijk 9 maanden lang over mijn steeds dikker wordende buik aaien zoals zwangere vrouwen doen. Op de meest verrassende en originele manier mensen vertellen dat ik zwanger was en dat ze dan zouden huilen en dat ze het dan niet zouden verwachten. Me helemaal in de wolken voelen en in volledige harmonie met mijn man de babykamer gereed maken. Rondlopen met die welbekende ‘zwangerschapsglow’ over me en dat iedereen tegen me zou zeggen: ‘Wauw wat ben jij práchtig zwanger!’ In alle kalmte de babykleertjes wassen en als bezigheidstherapie alle rompers en hydrofiele luiers strijken. Me verlekkeren op al het leuks in van die grote babywinkels en heel weloverwogen keuzes maken wat het állerbeste was voor onze baby. Genieten van mijn veranderende lijf en dit trouw elke week zo mooi mogelijk vastleggen op een foto voor de spiegel. En ohja; Gewoon blijven sporten tot een week of 30. Dat moet kunnen. Ja. Dat is tenslotte wat zwangere vrouwen doen.


Haha. Wake-up call voor Karen! Dikke high five – in the face – voor alle vrouwen bij wie het zwangere leven er zo uitzag.
Maar bij mij ging het toch echt allemaal nét even anders.

Oké. We gaan beginnen bij dat sporten, want dan hebben we dat maar gehad. De fitgirl die ik ben – kuch – ging vóór de zwangerschap meestal aardig trouw een keer of twee in de week naar de sportschool. Soms om fanatiek te sporten en me daar lekker bij te voelen, maar meestal om te klagen óver dat sporten. Toen ik zwanger was werden die twee keer al heel gauw één keer en nog voordat ik de 20 weken aantikte stond ik bij de balie van de sportschool om mijn abonnement te bevriezen. De banden in mijn buik trokken dat springen op en van een ‘step’ echt niet meer. Zeg maar dág tegen het beeld van die sportieve ‘preggy mommy’!

Zo práchtig zwanger als dat ik had gehoopt werd ik dus helemaal niet. En die ‘glow’ was al helemaal ver te zoeken. Wist ik veel dat je zo intens moe werd van zwanger zijn. En dat het naast een fulltime baan best een opgave was om op zo’n baby te broeden. Waar ik had verwacht me compleet zen te voelen met mijn veranderende lijf en huppelend als een blij ei door het zwangere leven te gaan was ik dat helemaal niet! Jemig, wat vond ik het lastig dat ik ineens putjes in mijn benen zag (waar the fuck kwamen jullie vandaan en waarom zijn jullie nog niet weg?!) en je ook aan mijn gezicht wel kon zien dat ik zwanger was. Dat pafferige. Verschrikkelijk vond ik het.


Wel verheugde ik me enorm op het bezoekje (of de bezoekjes) aan van die mega grote babywinkels. Hier niet ver vandaan zitten er drie van die enorme units naast elkaar. In mijn ogen echt de hemel! Dus hup, op zaterdag met manlief, de arme schat, in de auto om op jacht te gaan voor die kleine Appie van ons. Bij het opengaan van de schuifdeuren dacht ik echt dat er engelenkoren zouden beginnen te zingen. Maar na tien stappen in die winkel wist ik niet hoe snel ik er weer uit moest. Wat is er ongelooflijk belachelijk veel te koop voor baby’s! Wat heb je nodig en waar moet je beginnen? Verdwaasd en verdoofd liepen we een rondje door de winkel en vluchtten daarna snel weer de auto in. Teveel prikkels. Teveel spullen. Te overweldigend en teveel dingen waarvan we niet wisten dat het bestond en dat je het moest hebben. We besloten unaniem zo veel mogelijk inkopen online te doen.

Belangrijk om te weten is dat we toen nog aan de babykamer moesten beginnen. Ik wilde nieuw behang op de muren van de rommelkamer die gebombardeerd werd tot babykamer. De man vond dat echt volstrekt onnodig. Maar ik won. Er kwam nieuw behang. Krabbers in de aanslag en trekken maar. Dat ging helaas niet zo gemakkelijk als gedacht. Er werd behangafweekspul gekocht en een stomer gehuurd, maar het duurde alsnog twee dagen tot we het kleine kamertje helemaal hadden ontdaan van alles wat op behang leek. Daarna begon ons eerste – en laatste – behangavontuur. Lang verhaal kort: drie zenuwinzinkingen, twee huilbuien en urenlang geklaag later zat het nieuwe behang er dan eindelijk recht en redelijk bobbelloos op. Terwijl we bezweet en afgepeigerd het resultaat bekeken verzuchtte mijn man: ‘Nou hoop ik maar dat zijn eerste woorden zijn; Jemig wat is het behang hier mooi!’ Ik hield me op dat moment maar even wijselijk stil.

Je kan inmiddels denk ik wel raden dat die wekelijkse buikfoto’s die ik me voorgenomen had er ook helemaal bij ingeschoten waren. En daar kwam ik in week 27 pas achter. De enige foto die ik op die manier geposeerd heb genomen is de foto die we hebben gemaakt met een positieve zwangerschapstest in mijn hand als startpunt. Super Karen. Dat is er écht eentje voor in de boeken. Not.

De dingen die zwangere vrouwen doen. Ja. Daar had ik me op verkeken en flink ook. Maar tot dan toe geen hele ernstige dingen. Geen zaken die zo tegenvielen dat er niet mee te leven viel. Het ideaalbeeld van zwangere vrouwen heb ik pas écht volledig omver geschoffeld toen ik 30 weken zwanger was. Maar daarover later meer. Cliffhanger!

Leave A Comment

Related Posts