Karens blog part 2!

Heb je Karen’s vorige blog gemist? Klik hier.

BINGO!
Het begon heel lichtjes bij mijn voeten. Daarna in de palmen van mijn hand. Vervolgens verspreidt het zich over m’n armen, rug, buik, benen, m’n hele lijf. Wat gebeurt er met me? Ik krijg overal jeuk. En niet zo’n beetje. Verschrikkelijke, niet te houden jeuk.

Het was midden in de nacht en ik besloot toch maar op het belletje te drukken. Er kwam een verpleegster die ik vertelde dat het werkelijk overal begon te jeuken. Ik kon het zelf bijna niet geloven, en zij ook niet. Was het een allergische reactie op de zetpillen? Ik dompelde mezelf helemaal onder in de mentholpoeder en kwam de nacht al krabbend door.

Langzaam werd het ochtend. De jeuk was niet weggegaan en maakte me inmiddels al lichtelijk gek. De gynaecoloog kwam zijn ronde doen, het was de bedoeling dat ik naar huis mocht, maar hij had gelezen over de jeuk. Het was heel expliciet begonnen bij mijn voeten en handen en dat deed bij hem de alarmbellen rinkelen.

Er werd direct bloed getapt en met spoed, per taxi, naar het UMCG gebracht. Dat vond ik dan wel weer tof klinken. Mijn bloed met spoed per taxi naar Groningen. Wauw! Op dat moment had ik nog geen idee wat me te wachten stond. Al had de gynaecoloog het woord ‘zwangerschapscholestase’ wel laten vallen. Ja, krijg dat je strot maar eens uit. Toch maar even googelen.

Ja mensen, ik weet heus dat je beter niet kunt gaan googlen. Maar ik deed het toch. En daar las ik de meest verschrikkelijke dingen over dit fenomeen. Wat de fuck gaan we nu weer meemaken?

De uitslag van het bloedonderzoek was luid en duidelijk: Zwangerschapscholestase. En niet zo’n beetje ook. Even een korte cursus: Zwangerschapscholestase is een stuwing van de gal. De toevoer naar de gal wordt vernauwd of afgesloten. Hierdoor kan je lijf de afvalstoffen niet meer kwijt. En die komen in je bloed . Je kan dit meten door te prikken op galzure zouten. Bij een normaal mens zijn deze waarden tussen de 0-10. Waardes tussen de 10-40 betekenen een verhoogd risico (=zwangerschapscholestase) en waardes boven de 40 een ernstig verhoogd risico. (meer info vind je o.a. op www.zwangerschapscholestase.nl)

Jullie krijgen nu even een momentje om een gokje te wagen in welke categorie ik viel.

BINGO!

Inderdaad, de hoogste. Er werd een waarde van 172 geprikt. Een be-lach-e-lijk hoge waarde die ze zelden gezien hadden. Deze hoge, toxische, waarde was gevaarlijk voor grote kleine Appie in mijn buik. Via de placenta komen die afvalstoffen namelijk bij je kindje. Er hangen verschillende risico’s aan vast. Maar de meest verontrustende is de verhoogde kans op een doodgeboren kindje na 37 weken.

Er werd mij direct medegedeeld dat ik met 37 weken zou worden ingeleid. Ik kreeg medicijnen om de jeuk en de waardes te drukken, en mocht daarmee alsnog naar huis. Zelf moest ik verdacht zijn op het ‘leven’ in mijn buik. Als ik de baby niet goed voelde, een tijd niks voelde of twijfelde of er nog leven zat moest ik onmiddelijk contact opnemen met het ziekenhuis. Het idee dat je dan eigenlijk al te laat zou zijn gaf me koude rillingen.

Ik mocht dus naar huis en dat vond ik heerlijk. Mijn man kan ontzettend lekker koken en wennen aan het ziekenhuisvoedsel kon ik dus echt niet. Echter had ik beter in het ziekenhuis kunnen blijven. Door deze zwangerschapscholestase kwam ik namelijk onder streng toezicht te staan. Ik moest me twee keer per week melden bij de verloskundige/gynaecoloog, om de dag naar het ziekenhuis voor een CTG en wekelijks mijn bloed laten controleren om te monitoren of de waardes goed zakten.

Thuis was het een ellende (op het eten na dan). De jeuk was werkelijk niet te harden. Het was verschrikkelijk, gekmakend. Door de medicijnen leek de jeuk heel even wat af te nemen om vervolgens in alle hevigheid weer aan te zwellen. De nachten bracht ik door onder de douche. Koud, warm, koud, warm. Het was het enige dat iets verlichting gaf.

Na een week moest ik weer bloed prikken. De uitslag was niet best. De waardes waren maar schamel gezakt naar 150. Omdat de jeuk echt niet meer te doen was, werd er lichttherapie aangeraden. Bovenop mijn ziekenhuisbezoekjes ging ik vanaf nu dus ook nog drie keer per week naar de afdeling dermatologie voor een paar tellen in een lichtcabine die de jeuk moest doen afnemen.

Ondertussen werd er, na overleg met het UMCG, besloten dat ik met 36 weken al ingeleid zou worden. Dat vond ik niet persé erg. Het was nog twee weken de kiezen op elkaar, maar er was een einde in zicht. Nog heel even volhouden.

De week erop was er goede hoop dat mijn waardes flink gezakt zouden zijn, alhoewel de jeuk niets verminderd was. De dag na het bloedprikken stond de gynaecoloog tijdens mijn inmiddels dagelijkse CTG aan mijn bed. Het was niet gebruikelijk dat ze me hier met een bezoekje kwam verblijden. Ik had dus al vrij vlot door dat het niet goed nieuws was dat ze kwam brengen. Ze nam plaats naast mijn bed, legde haar hand op mijn arm en zei: ‘We hebben de uitslag van het bloedonderzoek. De waardes zijn weer gestegen naar 170. We durven niet langer te wachten. Morgen om 8.00 uur moet je je melden op de afdeling Verloskunde. We gaan je dan meteen inleiden.’

Leave A Comment

Related Posts