Karens nieuwe blog: Op z’n hondjes

Karen’s vorige blog gemist? Je leest hem hier

‘Het is eigenlijk gewoon afwachten wat het gaat doen’, sprak de gynaecoloog me ‘bemoedigend’ toe. ‘Oké, afwachten zegt u. En er is verder níks dat dit gaat verlichten?’ ‘Mevrouw, in het ergste geval is dit het waar u het mee moet doen de komende zes weken’. Mijn hoofd begon te tollen: You’ve got to be kidding me. Ik ben niet vies van een klein beetje drama, maar kom op jongens dit kán toch niet? Dit ga ik toch gewoon niet overleven? De gyanecoloog vervolgde: ‘Het kan verlichting geven door op uw handen en knieën te gaan zitten met uw achterste in de lucht, hierdoor hangt uw baarmoeder meer waardoor de druk op de nieren verlicht’. Ik barstte in lachen uit. ‘Oké dus in het ergste geval lig ik hier nog een week of zes op z’n hondjes in dit bed. Super!’

Het infuus waar ik al m’n hoop op had gevestigd, dat aangebracht was om medicatie toe te dienen dat verlichting zou brengen, deed werkelijk niks. De pijn bleef hetzelfde. Afgelopen nacht had ik mezelf weer de nacht doorgejankt van de pijn. Uiteindelijk kreeg ik een shot pethadine waardoor ik zo high werd dat ik als een blok in slaap viel. Hemels. Dat veranderde echter niks aan de situatie. De medicatie die ik kreeg was een milde variant. Geschikt voor zwangere vrouwen. Het paardenmiddel dat hier normaliter voor gebruikt wordt was niet mogelijk.

Het idee om nog zes weken met m’n billen in de lucht mijn bezoek te moeten verwelkomen stond me niet echt aan. Ik begon me ook zorgen te maken over wat de mensen in het ziekenhuis van me dachten. ‘Die aansteller moet nog bevallen, haha’. Ik zag ze al helemaal zitten met elkaar in de koffiekamer. En maar lachen om die mevrouw op kamer 5. Nu al janken, terwijl die baby er nog uit moest. Wat een grap.

De uroloog schoof aan mijn bed. Het was een mogelijkheid een dubbel J katheter in te brengen (Google voor mooie plaatjes jongens). Mogelijk ging dit de pijn verlichten. Hier ging alleen niet de voorkeur naar uit omdat het inbrengen hiervan een prikkel zou kunnen geven aan de baarmoeder. Appie was wel groot, maar zeker nog niet klaar om geboren te worden. Met haar besprak ik de grote angst die ik had door al het personeel hier uitgelachen te worden. Wat dacht iedereen van mij? Zagen ze me als dat mietje dat nu al verging van de pijn terwijl er nog een kind door haar geboortekanaal geperst moet worden? De uroloog klopte me gerustellend op mijn arm. ‘Mevrouw, de vrouwen die dit hebben moeten doorstaan, gaan liever drie keer bevallen dan dat ze dit nog een keer moeten meemaken. Deze pijn is echt verschrikkelijk.’ Er viel een last van mijn schouders, ik was geen jankerd, geen mietje. Zie je wel. Ik kon heus nog bevallen. Als ik dit kon, kon ik bevallen helemáál. Het klinkt misschien super onnozel, maar het stelde me zo enorm gerust dat ik niet bespot werd in de koffiekamer, maar mijn pijn serieus genomen werd.

Na dag vier leek de pijn ineens af te zwakken. De boel ontspande. En dat was zó fijn. De nachten daarvoor liep ik de hele nacht huilend als een baby over de gangen van het ziekenhuis met de infuuspaal in mijn hand. De dagen sleet ik met rondjes sjokken door het hele ziekenhuis. Zonder bh, want: moeilijk aantrekken met infuuspaal. Het kon me geen reet schelen dat ik iedereen me zo kon zien. Ik had pijn en het enige dat een beetje verlichtte, of misschien afleiding gaf, was rondjes lopen.

Toen de pijn steeds meer onder controle kwam en ik uiteindelijk weer een beetje kon lachen, werd er gedacht aan een manier waarop ik hiermee naar huis kon. Ik moest de pijn zelf onder controle gaan houden met de zelfde medicatie maar dan in zetpilvorm. Great. I love zetpillen (said no one ever). Maar het was beter dan nog langer hier in het ziekenhuis liggen. Het infuus werd afgekoppeld en ik ging over op zetpillen. Dat ging prima. De pijn had ik onder controle, mits ik op gezette tijden er eentje indrukte. Als ik de nacht goed door zou komen mocht ik de volgende ochtend naar huis.

Die nacht gebeurde er echter iets dat niemand voor mogelijk hield, en waar niemand rekening mee had gehouden. Ik ook niet. Het maakte mijn Bingokaart met zwangerschapskwalen helemaal vol.

1 Comment

Leave A Comment

Related Posts