Lucienne vertelt: de beHELvalling

Lucienne Bulten, fashionista en new mommy schreef voor onze site haar bevallingsverhaal. Ik wil iedereen die na het lezen van haar bevallingsverhaal zelf nog moet bevallen heel veel succes wensen 😉 Gelukkig maakt haar prachtige dochter al het geleden leed weer goed! 

Allereerst alle clichés zijn waar! Nu elf weken na de bevalling ben ik het redelijk vergeten.

Het begon allemaal zo… Ik had de afspraak van 40 weken controle bij de verloskundige en doordat wij een cursus bij samen bevalling hadden gedaan wist ik dat je de aanvraag kon doen om ingeleid te worden in week 41.Wij konden op vrijdag ochtend vier mei 10.35 terecht om uitleg te krijgen over hoe het dan in zijn werk zou gaan, ik was die dag 40+4. Die ochtend verloor ik steeds wat vocht en ik was er vrij zeker van dat mijn vliezen waren gebroken. Ik belde de verloskundige om dit te melden en vragen of dat het kon zijn. Zij vertelde als dit de hele dag blijft doorgaan dan is het zo. Ik ging douchen en verloor tijdens het afdrogen de slijmprop en meer nog meer water. Het kon ook (klinkt disgusting) afscheiding zijn dat achter de prop bleef hangen, maar dat was het niet bleek later na nog meer water te zijn verloren. Ik belde weer of ik wel naar het ziekenhuis moest voor de afspraak met de gynaecoloog. Overigens shout out naar de beste verloskundige praktijk La Vie! Ik moest wel gaan, want als het wel gebroken vliezen zijn mag je daar niet langer dan 48 uur duren voor de kleine er is, dus was z’n gesprek sowieso handig.

Ivo en ik samen naar de gynaecoloog, daar bleek dat het echt om gebroken vliezen ging. Daarom moest ik even aan een scan (naam vergeten, zwangerschap hersens) maar door de onmogelijke houding van het bed werd het een groot WATERBALLET.

Door de houding lag haar hoofdje niet meer volledig voor de uitgang en stroomde het naar buiten. Fijn, heel fijn, want in die kleren moest ik namelijk het hele fucking ziekenhuis nog door. In de kamer lagen handdoeken en die legde ik onder mij, naast mij, in mijn broek, maar het leed was al geleden! Ik begon Ivo te commanderen een rolstoel te halen, want ik ging echt niet met z’n natte broek het ziekenhuis door. Wij weer naar huis en de verpleegkundige kon het waterballet gaan opruimen, want de volgende stond al te wachten.

Twee uurtjes rustig thuis gezeten en toen begon het feest. Om 14.00 uur vol gas aan de weeen, want nee deze dame kreeg geen rustige ‘in kom’ weeen! Om de twee minuten begon het direct, hatsee knallen! Om 17:00/18:00 uur kwam de verloskundige om te kijken of er al wat gebeurde met de ontsluiting. Dit was niet het geval, dus weer afwachten. om 23:00 kwam de verloskundige, -Milou- zij was de reden voor mijn keuze voor La Vie. Hoe leuk dus dat zij precies dienst had. Helaas nog geen ontsluiting en dat na zoveel uur met weeen om de 2 minuten,  dat was een beetje gek. De keuze werd gemaakt om naar het ziekenhuis te gaan, zodat ik aan de weeën opwekkers kon. Te gek dacht ik en zou actie in komen. Nou, daar gingen we voor de ruggenprik. Met bed en al naar boven en klaar voor de prik. Milou was zo lief om te blijven, want Ivo houdt niet zo van prikken. Toen ik weer beneden was kon ik aan de weeën opwekkers. Milou ging naar huis, want ik was medisch geworden en dan krijg je een verloskundige van het ziekenhuis. Ik bleef de weeën voelen, wat meestal niet het gevoel is. Bleef puffen en puffen. Ze kwamen weer kijken of ik ontsluiting had en dit was wel het geval, maar heel weinig. De weeën opwekkers (dit KUT woord gaan jullie helaas nog HEEL VEEL LEZEN) werden omhoog geschroefd naar standje Max Verstappen en kreeg een dubbele doses van de ruggenprik, zodat ik het niet meer zou voelen. Hiervoor hadden ze met de anesthesist gebeld hoe het kon dat ik het nog zo extreem voelde en die had gemeld dat ik een dubbele doses moest krijgen. Helaas was dit niet het geval! Ik dacht dat ik werkelijk door het plafond ging vliegen, knetter jetters wat deed dat pijn. Ivo wilde de verloskundige of verpleegkundige aloproepen, maar ik wilde geen aansteller zijn en dacht dit hoorde. Na een uur zei ik dat hij dit toch mocht doen, want begon verschijnselen van de exorcist te vertonen (dit leek mij niet de bedoeling). Verloskundige kwam op het oproepje af en schroefde direct (ja, daar is hij weer) de weeën opwekkers naar beneden. Waarop de anesthesist nog keer werd gebeld en ik moest er nog een keer naartoe. Zat ik weer voor een nieuwe en dit terwijl de (jaaaaaaaa) weeën opwekkers nog voor hoge weeën zorgden en dat terwijl je moet stilzitten. Ik kreeg boven een andere vloeistof en deze werkte een uurtje. Kon eindelijk even slapen, maar na een uurtje werd ik weer wakker. Begon al het gedoe opnieuw en werkte de ruggenprik ook niet meer. De vloeistof die ik op de kamer kreeg werkte ook niet. Ook was de nieuwe dienst van artsen en verpleegkundigen begonnen en zij kwamen zich even voorstellen. Ook kreeg ik een; jeetje dame dit gaat niet makkelijk. GOOOHH! Meen je dit? Nee, dollen natuurlijk ze waren allemaal even lief overigens. Aanrader, het martini ziekenhuis! Meen ik!

Ze kwamen weer kijken hoeveel centimeter ontsluiting ik had. Het was dus weer puffen tot ik erbij neer zou vallen (gebeurde niet hoor. Weer kijken hoeveel centimeter, het was zeven cm dus eindelijk kwam de tien cm eindelijk in zicht! Ivo zat al die tijd aan mijn zijde en vroeg of hij heel even naar het restaurant kon en even naar buiten kon. Het was toen iets voor 13.00 uur, het was godsklere heet buiten die dag, dus ik zei ja ga maar even. Hij was immers ook al die tijd al wakker. Net nadat hij wegging begon een nieuwe weeenstorm, het was eerder één mega lange wee. Hij begon om precies te zijn om 13:01 uur. Dit zag ik op de tv die in de kamer hing. Hij was super heftig maar ik dacht gaat zo weg, door ademen Lucienne, het  gaat zo weer weg. 13:03, 13:04, 13:05 en toen werd ik gek! Kon niet meer ademen en ramde op knop, want wat deed dit pijn en begon te hyperventileren. 13:10 kwam Ivo weer binnen, hij schrok zich wezenloos, want hoorde mij hyperventileren en er stond één verloskundige en twee verpleegkundigen in onze kamer. Eindelijk om 13:12 was de wee over en moest ik mij na 2 minuten weer klaar maken voor de nieuwe.

Mijn eigen verloskundige kwam terug om 14.00 uur, omdat er niemand anders was begonnen met bevallen. Milou a.k.a. de redder, de held, ook van Ivo! Er begon een beetje schot in de zaak te komen. Ik ging richting volledige ontsluiting, EINDELIJK, wat was ik er klaar mee. De assistent verloskundige kwam met de mededeling dat ik een morfinepompje zou krijgen, zodat ik enigszins kon opladen voor de eindsprint. ZOOOOOOOOOOO dat is lekker spul. Elke drie minuten sliep ik er twee en was ik één aan het puffen. Om 17.20 uur mocht ik na 27 uur EINDELIJK beginnen met persen. Een paar weeën op bed. De tekst die ik riep was alleen “ IK KAN NIET MEER, MIJN LICHAAM IS OP “. Toen werd ik op de baarkruk gezet, lastig met één been nog half was uitgeschakeld door ruggenprik (overigens het enige deel waar het gevoel uit was). Paar weeën opgevangen en voor zover je nog aan andere dingen kan denken dat “AUW mijn poes staat in de brand” voelde ik mij een aangespoelde potvis op die baarkruk, dus HOPPA het bed weer in. Nou toen was het zover. Één wee persen en toen de ‘wacht wee’. De wee die je moet wachten, de wee waarover ik zoveel had gehoord, de wee die je poes gaat maken of breken, de wee die je heel serieus moet nemen. NOU DAT DEED IK! Wachten en toen persen en daar was ze dan eindelijk.. ons prachtig mooie meisje Lux! Na de bevalling kreeg ik in het ziekenhuis de volgende dag de vraag of ik een trauma gesprek wilde. Dit vond ik niet nodig. Wij kregen een wolk van een meisje ervoor terug en wat doet ze het goed. Ik ben zelf alle pijn vergeten, dus zoals ik al begon alle clichés zijn waar.

Meer zien van deze fashion mommy en haar beauty Lux? Je kan haar hier volgen

Leave A Comment

Related Posts