Melissa vertelt: de allesbepalende echo..

Melissa haar oudste dochter is geboren met een hartafwijking. Hier neemt ze ons mee in haar persoonlijke verhaal. Vorige blog gemist? Lees hem hier terug. 

Onderweg naar huis in de auto dringt het ons door in wat voor een medische molen wij terecht zijn gekomen. Gelukkig waren de ouders van Rick mee omdat niemand van tevoren zou weten hoe het allemaal zou verlopen en wat voor nieuws we zouden krijgen. Ik kan gewoon niet geloven dat dit allemaal afspeelt om het meisje in mijn buik. Eenmaal thuis bellen we onze verloskundigenpraktijk en de dienstdoende verloskundige biedt aan om de volgende dag even langs te komen.

Op het moment dat wij de volgende ochtend de deur opendoen krijg ik het heel moeilijk. De bevalling die ik me had voorgesteld, met mijn eigen vertrouwde verloskundigen, gaat hoe dan ook niet door. We vertellen ons verhaal en zij luistert. Twee uur lang heeft ze geluisterd, getroost, geknuffeld en meegedacht. We nemen afscheid en beloven haar te bellen als het niet gaat.

Rick en ik praten veel. Hij gaat werken om afleiding te zoeken, maar ook om de vrije dagen op te sparen die we straks hard nodig zullen hebben. Ik heb me ziek gemeld op mijn werk en besteed de dagen voornamelijk op Google. Ik probeer alle Latijnse woorden te vertalen, dingen op te zoeken over de hartafwijking van onze dochter ( dat opzoeken is zó slecht!) en contact te zoeken met mensen die ook in deze situatie zitten of hebben gezeten. De dagen gaan heel langzaam voorbij en we denken steeds meer na. We willen vóór de echo voor onszelf op papier te hebben ‘wat te doen in welke situatie’. We besluiten voor ons kindje te gaan als ze wel een longslagader heeft en om afscheid te nemen als ze de longslagader niet heeft.

Zoals je hebt kunnen lezen in mijn eerste blog is de echo is op 5 juli, mijn verjaardag! Onderweg in de auto naar het UMCG krijg ik allemaal felicitaties. Behalve van mensen heel dicht bij ons, weet niemand van de situatie waarin wij ons bevinden. Iedereen wenst me een fijne verjaardag, maar het enige wat ik wens is een longslagader bij mijn dochter. Iets waar de meeste jarige mensen niet over nadenken. We melden ons en worden even later opgeroepen door de gynaecoloog.. Het valt me direct op dat het een nieuw gezicht is. Hm, is dat wel handig? Zij heeft immers de vorige echo niet met eigen ogen gezien. We lopen naar binnen en ze legt uit dat alles uitvoerig besproken en bekeken is. De anderhalf uur aan echo-materiaal is opgenomen en we vertrouwen erop dat ook zij de medische kennis en ogen heeft. Ze start met de echo en bepaalt de positie van ons kindje en belt dan de kindercardioloog. Ook de kindercardioloog heeft een voor ons onbekend gezicht en ik bedenk me dat een vier frisse ogen ook wel handig kunnen zijn.

Bron: UMCG

Deze echo voelt heel anders aan. Na deze echo moeten wij onze keuze doorgeven aan de mensen in de witte jassen. Een keuze waarvan je niet weet of het de juiste is. Maar, ik heb mezelf aardig verdiept in de Latijnse termen, dus ik ga er vanuit dat ik ze wel een beetje kan volgen in hun manier van spreken.

Ze bekijken het hartje en ik hoor ze overleggen. Na een minuut of tien komt het ‘typveld’ in het beeldscherm en daarop zie ik verschijnen: arteria pulmonalis. Ik knijp in Rick zijn hand maar ik merk dat hij het niet direct doorheeft. Ik kijk hem aan en ik knik ‘ja’. Wauw, dit hadden wij zó niet verwacht! Op mijn verjaardag maakten wij de keuze om ons meisje pas op de wereld te laten komen rond haar uitgerekende datum. Wat een geweldig verjaardagscadeau! Ze heefteen longslagader!

De kindercardioloog vraagt ons nog of wij een vruchtwaterpunctie willen doen. Vaak komen hartafwijkingen voor in combinatie met het syndroom van Down. We besluiten om hem niet te doen. De kans dat de vruchtwaterpunctie de bevalling opwekt is 1 op 200. Omdat wij met 12 weken de combinatietest hebben gedaan en de kans op Down op dat moment 1 op 24597 was, vinden wij de kans een verkeerde afloop te groot. Zeker na dit geweldige nieuws! Het hartje van ons kindje was operabel en ze had een hele goede kans van leven!

We maken een vervolg afspraak. Het is de bedoeling om tot 35 weken onder controle te blijven bij mijn eigen verloskundige maar de medische echo om de 4 weken te doen in het UMCG.

Onderweg naar huis besluiten we in Emmen te stoppen en even langs de bouwmarkt te gaan voor behang. Wij hadden nog niks aan de babykamer gedaan en we hadden nu een goede reden om het wel te doen! We kozen voor heel leuk behang van Lief! Daarbij mochten de bijpassende rolgordijnen niet ontbreken.

De rest van de zwangerschap verloopt eigenlijk normaal. We worden goed in de gaten gehouden in het UMCG, we genieten extra en we nemen extra de tijd voor elkaar door bijvoorbeeld samen een hotelletje te pakken.

De 35 weken zijn gepasseerd en de controle wordt nu overgenomen door de gynaecoloog in het UMCG. Het ziekenhuis begint al een beetje als thuis te voelen en het is gek om te denken dat ons meisje hier straks geboren wordt en we hier voor het eerst papa en mama zullen worden.

We moeten na 36 weken wekelijks op controle komen. De standaard dingen worden gedaan en er worden echo’s gemaakt. Het kan namelijk voor komen dat de kamers van het hart toch nog doorgroeien maar dit geldt niet voor de rechterhartkamer van onze dochter.

Op 22 oktober ben ik precies 38 weken zwanger en gaan we weer op controle. We hebben iedere afspraak dezelfde gynaecoloog en dat is fijn. Ze roept ons binnen en we gaan zitten. Ze vraagt hoe het met mij gaat als hoogzwangere, maar het gaat prima! Geen pijntjes, geen klachten. Heerlijk! Ons kindje doet het prima! Zolang ze nog in mijn buik zit heeft ze voldoende zuurstof en is er dus eigenlijk niks aan de hand. Omdat we toch wel 50 minuten moeten rijden om vanaf ons huis naar het ziekenhuis te komen wil ze kijken hoe het ervoor staat. Een beetje onwennig ga ik liggen en ik geloof 100% dat we straks gewoon weer naar huis rijden en volgende week terugkomen voor de inleiding. Maar.. niks is minder waar! We moeten blijven..

Leave A Comment

Related Posts