Moeder natuur hield zich aan plan A.

Toen ik net een maand 23 jaar was raakte ik in verwachting van Giulia-Mae. Op vrij jonge leeftijd maar absoluut een bewuste keuze. Ik heb altijd al gedroomd van het moederschap, en vind mezelf dan ook een echte geluksvogel dat ik al op jonge leeftijd de vader van mijn kinderen, mijn grote liefde ontmoette. We hadden onze zaken al vrij vroeg op orde. We woonden al vier jaar samen in onze koopwoning, hadden beiden onze studies afgerond en een goede financiele basis. Het hele ‘Huisje boompje beestje’ idee. Dus al snel na het behalen van mijn diploma gooiden we de pil weg en zouden we het vanzelf wel zien..

Naast de wens voor het moederschap had ik ook de wens -mocht het ons gegeven zijn- een groot gezin te krijgen. Ik kom zelf uit een gezin van drie kinderen en dat was toch wel het minimale aantal wat ik graag zou willen als ik het voor het kiezen zou hebben. Wel zeiden we vanaf het begin af aan.. we hebben de tijd. Een voordeel van jong ouders worden. Ikzelf riep het allerhardste “pas wanneer de eerste naar school gaat, dan zou ik weer een baby erbij willen.” 3,5 jaar tussen de zwangerschappen. Leek mij precies goed. Dan zou ik nog hartstikke jong zijn bij een laatste zwangerschap -nogmaals, als het ons gegeven is..

Maar hè.. moeder natuur… het begon toch iets eerder te kriebelen. Toen Giulia-Mae 1,5 jaar oud was vond ik het toch wel weer tijd voor een broertje of zusje. Arjo was wat minder enthousiast want hij neemt -zoals altijd- overal wat meer de tijd voor daar waar ik maar door dender. He’s the yin to my yang laten we maar zeggen! Na een tijdje was ook hij gewend aan het idee en besloten we de spiraal te verwijderen. Klein detail, de afspraak van het verwijderen van de spiraal stond eerder gepland dan mijn controle bij de diabetesverpleegkundige. Ik, je weet wel – die regelneef die alles van top tot teen geregeld wil hebben, vond het stukje ‘voorbereiding’ om eerst met hen te overleggen onzin. Mijn waardes waren al sinds de zwangerschap van Giulia-Mae prima in orde dus dat zat nu vast en zeker goed. En die paar weekjes zullen het verschil niet maken.

Goed.. of nee. Toch niet goed. Ik mocht niet zwanger raken. De uitslag van mijn suiker was niet goed. Oeps. Eh.. ja. Aangezien ik bij Giulia-Mae tegen mijn eigen verwachting in direct zwanger ben geraakt was er dus kans dat ik al zwanger was. Heel erg blij waren ze niet met mij in het ziekenhuis. Ik werd naar het lab gestuurd om direct bloed af te laten nemen om te zien of ik niet al zwanger was -voor een test was het echt nog te vroeg-. Ik bleek niet zwanger. ‘Gelukkig’ maar. Daar waar ik de normaal geen moeite heb met het stabiliseren van mijn suikerwaardes was het nu ineens onmogelijk. Alles gooide ik in de strijd, maar de waardes bleven maar te hoog. Ik had gehoopt er maximaal 2-4 maanden over te doen om ‘groen licht’ te krijgen, maar dat werden er meer dan 9 maanden. Daarna duurde het een paar maanden voordat ik zwanger raakte. Mag ik absoluut niet over klagen, maar ik zat inmiddels al wel een jaar op een zwangerschap te hopen. Eindelijk was het moment dan toch daar. Ik was zwanger. Na een jaar kei maar dan echt keihard werken aan die stomme suikerziekte was ik weer zwanger. Van ons tweede kindje. Helaas liep die zwangerschap uit op een miskraam..

Foto: Franky Photography

Mijn lichaam leek daar goed en snel van te herstellen, maar na vier weken ging het toch niet goed. Een periode die uiteindelijk veel zwaarder was dan de periode van de miskraam zelf, want daar stonden we vrij nuchter in. En verdrietig. Maar vooral nuchter. Maandenlange ellende met uiteindelijk een operatie was het gevolg. Inmiddels waren we al ruim anderhalf jaar verder sinds het laten weghalen van de spiraal. En niet zwanger. Gelukkig bleek de operatie de oplossing en merkte ik dat ik rond maart, daar waar ik eigenlijk ingeleid zou worden voor de bevalling, mij weer als vanouds begon te voelen. Vier april was mijn uitgerekende datum, en in plaats van een kersverse baby in mijn handen hield ik die dag een positieve ovulatiestick met dikke smiley vast… Tsja, wat we verder die dag deden zal geen verassing zijn want 13 april had ik voor de derde keer in mijn leven een positieve zwangerschapstest in handen.

Al met al heeft moeder natuur zich dus aan plan A gehouden. ‘Alsof het niet zo mag zijn’ hebben we vaak tegen elkaar gezegd tijdens de nare maanden. En voor nu zeggen wij… ‘Alsof het zo heeft moeten zijn’ wij verwachtten ons kindje op eerste kerstdag, en Giulia-Mae start met de basisschool na de kerstvakantie.. precies zoals wij oorspronkelijk graag hadden gewild…

Foto: Frankie Photography

Ohja.. dat grote gezin? En of die wens er nog is? Geen idee. Eerst deze kleine jongen veilig ter wereld brengen en dan zien we wel weer… over een jaar of vier 😉

Leave A Comment

Related Posts