Nieuwe blog van Stephanie, alles over poep, plas en borstvoeding in de kraamweek.

Vorige blog van Stephanie gemist? Lees hem hier terug

En dan heb je ineens een baby. Aangezien Livia om 23.06 uur geboren was en ik koorts had na de bevalling, moesten we nog een nachtje in het ziekenhuis blijven. En dat vonden we totaal niet erg, want wat moesten we eigenlijk met een baby? Enzo en ik hadden de sterke visie om Livia nooit, maar dan ook nooit alleen te laten zo vlak na de bevalling. Dus één van ons zou ‘s nachts meegaan wanneer Livia verschoond en gecheckt werd. Mooi idee, mindere uitwerking. Toen Livia om 03.00 uur weggereden werd voor een verschoningsronde, waren we beide zo uitgeput dat we dachten: ach ze brengen vast de juiste baby wel weer terug. En dat gebeurde! Denk ik. De volgende ochtend mochten we naar huis, maar eerst moest er gedoucht en geplast worden. Als je ergens geen zin in hebt na een bevalling, is het wel plassen. Ik had besloten dat nooit meer te doen. Over poepen nog maar te zwijgen. Ik nam een katheter en een stoma, zo dat is ook geregeld. Goed, douchen. Waggelend met een gaasslip aan en een inlegger tot onder je oksels, verlies je bij het douchetafereel je laatste waardigheid. (Ohnee, dat was bij het kolven, hierover later meer.) Je wordt op een krukje gezet, Ja mevrouw u moet echt gaan zitten, en als je klaar bent komen ze je afdrogen. Gelukkig was mijn moeder er nog, en had zij de eer om mijn lijf te mogen afdrogen. Dat lijf is best wennen trouwens. Ineens ben je gewoon dik. Niet zwanger, maar gewoon dik.

We mochten naar huis. Livia kreeg een jasje aan, beste opgave trouwens, en met onze kersverse baby reden we naar huis. Thuis bleek Livia nog steeds adem te halen, iets wat best spannend is zo’n eerste autorit. Eenmaal op de bank wisten we het zeker: wij hoefden geen kraamhulp. Die konden we wel afbellen, we redden het wel met z’n drietjes. Hoe moeilijk kon het allemaal zijn? Voor de vorm hebben we de kraamhulp toch laten komen, de afspraak stond immers al gepland. Bij binnenkomst was het al duidelijk dat hier totaal geen klik was en inmiddels hadden we wel geleerd om voor onszelf op te komen in hulpverleners-land. Manlief belde dus direct even met de planning om aan te geven dat we een ‘andere’ wilden. Dit was best mogelijk, een half uur later stond onze engel Irene op de stoep. En wat was dat een geweldig mens! Mijn hart huilt als ik aan haar terugdenk.

De eerste nacht thuis met Livia was een hel. We hadden flink geoefend met de borstvoeding, en Livia wilde niets anders dan aan de borst. Prima dachten we, maar na een tijdje denken je tepels hier toch echt anders over. Dan maar op de borst slapen bij papa. Hier nam Livia ook genoegen mee. De eerste nacht hebben we de uren afgeteld tot “onze” Irene er weer was. Bij binnenkomst hebben we haar ook direct uitgenodigd om bij ons te komen wonen, helaas zonder succes. Irene scheen een eigen leven te hebben en we hoefden onze overkapping niet om te bouwen tot woonruimte voor haar. Ze beloofde ons dat ze niet eerder weg ging tot er rust in huis was, en dat dit allemaal best goed zou komen. Okee Irene, we geloven je. De kraamweek is echt een enorme roze wolk, dit had ik in de wandelgangen gehoord. Mooi verhaal weer, niks van waar, gewoon donkergrijs met een klein roze biesje. Mijn man zit thuis met een burn out, en dit is best heftig als je net bent bevallen. Er was weinig ruimte voor mij om te herstellen, ik maakte me drukker om Livia en Enzo dan om mijzelf. Gelukkig hadden we Irene en heeft zij ons enorm veel steun gegeven. En je wordt best creatief: het huilen kwam hard binnen bij Enzo en om je geduld niet te verliezen hadden we een top oplossing: een geluidswerende koptelefoon! Niet dat we haar uren lieten huilen hoor, integendeel. Maar je kon wel zonder irritaties verder zoeken naar een oplossing om haar te troosten! Ideaal!

Livia lag ieder uur aan de borst en inmiddels liep ik maar gewoon met mijn blote borsten door het huis, want aankleden had toch geen zin. Vond Irene totaal niet gek. Best lekker weer was het ook, dus lekker laten waaien de boel! Onze routine was als volgt: ik moest eten, drinken en plassen. En daarna ging Livia weer aan de borst, want die productie moest op gang! Dat eten en drinken ging me best goed af. Maar dat plassen, daar wil ik toch nog even op terug komen. Met ingehouden adem zit je op de wc, ondertussen te duimen dat je niet moet poepen. Vervolgens mag je na elke plasbeurt de boel spoelen met een flesje lauw-warm water. Man, wat was het leven mooi zonder hechtingen en wat heb ik dit ondergewaardeerd.

Om ons heen hoorden we veel ouders zeggen dat zij het kraambezoek nooooit weer zo wilden als bij de eerste. Livia was erg misselijk van de vacuümpomp en had een hersenschudding, waardoor te veel drukte voor haar niet goed was. Daarnaast had ik totaal geen zin in mensen om me heen en kon manlief die prikkels ook niet handelen. De eerste 3 week hebben wij dus praktisch geen visite gehad. Heerlijk was dat! Toen we eraan toe waren, hebben we afspraken gepland en toen was kraamvisite ineens heel leuk! Dus voor alle zwangeren onder ons; volg je eigen gevoel en geef hier vooral grenzen in aan! Je maakt er niet altijd vrienden mee, maar ach wat zou het.

Helaas komt er ook aan de kraamtijd een eind, en was het voor Irene het moment om weer weg te gaan. Wat heb ik hier vreselijk om moeten huilen! Ik kon toch helemaal niet zonder Irene! Het voelde oprecht als liefdesverdriet. Maar ook hier wen je weer aan en na een dag of 3 kon ik het zelfs waarderen dat we weer lekker met zijn drietjes waren. We leerden steeds beter af te stemmen op elkaar, Livia leerde ons kennen en wij haar. Na een flinke borstontsteking en spruw, waren we overgestapt op kunstvoeding en hier werd Livia een veel gelukkiger meisje van. En ik ook trouwens. Ze huilde bijna niet meer en sliep heerlijk door tot 09.00 ‘s ochtends. En toen kregen we weer een leven naast papa en mama zijn! Inmiddels is Livia een heel tevreden en blij meisje!

Leave A Comment

Related Posts