Help! Mijn kind is een peuterpuber!

Het zweet beland op plekken waar het niets te zoeken heeft wanneer ik een krijsense peuter van de grond mag rapen bij de kassa met een mega rij aan mensen achter me die vol afkeur toekijken hoe ik die kleine mussulini probeer te temperen.

De peuterpuberteit is begonnen. En met een dochter van haar moeder ( HA, ik dus! ) houd ik mijn hart vast voor wat nog komen gaat.

Driftbuien en public is ons niet vreemd meer, en het woorden/zinnen NEE en DAT WIL IK NIET! is favoriet hier in huis. Gezellig dus.

Als ik ‘s ochtends Giulia-Mae uit bed kom halen, en haar vraag of ze lekker heeft geslapen en haar antwoord betreft : NEE! Om vervolgens zich koppig om te draaien met .. jawel.. haar armen kwaad over elkaar heen, dan weet ik al dat het standje overleven wordt die dag. Een dag vol discipline, discussie’s maar ook toegeven om vervolgens uitgeput op de bank te vallen met het besef dat het nog maar 13:00 uur is.

Alles is nee en stom. Vooral haar moeder dat begrijp je natuurlijk. Tegen de rest van de wereld is ze een engel. Dat dan weer wel. Fijn. Die zien haar gelukkig ook maar vijf minuten hè, dus wel zo prettig dat ze juist tegen díe mensen zo vriendelijk is!

Maar eerlijk is eerlijk, hoewel ik mij soms afvraag hoe ik in hemelsnaam een dag met haar door moet komen en me afvraag of je ‘geduld’ ook ergens kunt kopen, vind ik het soms ook wel stiekem een beetje grappig.

Een twee-jarige die zo ongelooflijk koppig en stellig kan zijn, haar uitspraken wanneer ze boos is en de spiegel die mij zo nu en dan wordt voorgehouden.. ” mama, ik tel tot drie en dan geef jij dat aan mij! 1.. 2.. 4,5,6,7,8,9,10! NU geven mama!” Of “NEE papa! Nu even niet! Ik ben met mama in gesprek oke!”

Ze krijgt steeds meer praatjes en weet zich steeds beter uit te drukken. Die wijze praatjes, haar komische uitspraken en haar ondeugende gedrag.. daar geniet ik dus echt wel van. Tenminste.. op de momenten dat ik haar niet achter het behang wil plakken tijdens deze fase. Want he, dat is het. Een fase. En wanneer ik stiekem naar binnen glip bij het kdv om te zien hoe ze is tussen al die kinderen en daar een pittig meisje zie die zich door niemand laat leiden.. tsja dan kan ik niet anders zeggen.. de appel valt niet ver naast de boom. En dan ben ik toch wel een beetje trots op die kleine kabouter met haar eigen karaktertje en haar zelfverzekerdheid.

Dus toe maar lief koppig boefje. Ga nog maar even door met uittesten, ontdekken en grenzen opzoeken. Mama zoekt met je mee naar de juiste antwoorden zodat we beiden weten wat we van elkaar kunnen en mogen verwachten.

Leave A Comment

Related Posts