stephanie vertelt: Onze dochter is geboren, en hoe!

Menig ervaren-bevaller zal mijn bevallingsplan hebben gezien als een grote grap. Het valt me achteraf mee dat mijn verloskundige niet in lachen is uitgebarsten bij het lezen hiervan. Voor mij was het echter bloedserieus. Even voor de opheldering: ik zou thuis gaan bevallen, onder het genot van kaarslicht, een spelletje Risk en een tapasplankje. De beste vriend van Enzo zou bij dit heugelijke avondje aanwezig zijn en het zou mega gezellig worden. Tot zover het plan.

De laatste 3 weken van mijn zwangerschap heb ik als een waggelende pinguïn door Assen gelopen en voor menig Assenaar was ik een feestje om naar te kijken. Ik zou er een degelijk maandsalaris aan over hebben gehouden als ik met de pet rond was gegaan. Met 42 weken zwangerschap, maakte dochterlief totaal geen aanstalten om in actie te komen. De laatste loodjes waren voor mij een waar feestje: ik ben thuis heerlijk aan het klussen geweest want dat huis moest af. Ik heb kozijnen gezaagd en geverfd, en zat vaker dan ik wilde vast in de voorraadkast, want ook deze moest schoon. Helaas lag er ook een druk op de laatste lootjes, want die 42 weken kwamen steeds dichterbij. Ondanks dat dochterlief van mij nog best wat maandjes in mijn baarmoeder mocht vertoeven, waren ze het hier in de medische wereld niet mee eens. Ik moest er met 42 weken toch echt aan geloven, en onze dochter ook. Zoals uit mijn bevallingsplan blijkt: ik had er zin in. Inmiddels kon ik merendeel van dit plan wel op mijn dikke buik schrijven. Wegens brandgevaar werd er niet erg enthousiast op mijn idee van kaarsen en wierook gereageerd in het ziekenhuis. Het enige voordeel wat ik kon ontdekken aan bevallen in het ziekenhuis, waren de verdovende middelen. Hier had ik in eerste instantie een grote weerstand tegen: alles zo natuurlijk mogelijk en alleen het beste voor mijn kind. Deze visie bleek totaal geen stand te houden, zo bleek later.

De grote dag stond gepland. Dinsdag 9 oktober zou ik worden ingeleid in het ziekenhuis. De avond ervoor kreeg ik buikpijn en hier ben ik nog nooit zo blij mee geweest. De hele nacht heb ik om de 6 minuten weeën gehad. Ik kreeg een klein sprankje hoop dat mijn romantische bevalling alsnog door kon gaan. Vol goede moed belde ik de volgende ochtend mijn verloskundige: ik heb om de 6 minuten weeën! Helaas was dit niet voldoende en moest ik alsnog naar het ziekenhuis.

Smorgens om 07.00 (man, wat een tijd) moest we ons melden. We hadden een grote koffer met eten en drinken mee, en de kaarsen waren vervangen voor led-kaarsen. Een gezellig muziekje mee en onze eigen kussens: wij hielden de moed er in! Mijn vliezen werden geprikt en in de ochtend had ik al 5 centimeter ontsluiting. Dit ging best goed! De weeën waren pittig, maar goed vol te houden. Na een aantal uur zakte het enthousiasme wat in. Mijn ontsluiting vorderde niet, maar de weeën kwamen steeds heftiger zonder tussenpozen. Om deze op te vangen hebben ze mij in een warm bad gelegd, en kon ik hier een poging doen om de weeën op te vangen. Manlief pufte fanatiek mee. Toen het echt niet meer te doen was, heb ik gevraagd om een ruggenprik. Dit scheen nog niet zo snel geregeld te zijn. Na, voor mijn gevoel, uren te hebben gewacht, werd ik eindelijk klaargemaakt voor de ruggenprik. Er werd nog even een lakentje over mij heen gelegd, want ik scheen niet in mijn blote kont het ziekenhuis door te kunnen. Dit was voor mij totaal niet nodig geweest, maar vooruit dan. Eenmaal klaargemaakt, bleek er toch geen personeel te zijn om de ruggenprik door te laten gaan. Waar ik de hele dag het engeltje zelve was geweest, was dit wel een beetje de druppel. Ik vroeg of ik dan verdomme geen joint kon roken, en ook de irritatie in de stem van Enzo was duidelijk aanwezig. Ik kreeg een Remifentanil pompje aangeboden, maar hier werd weinig tempo achter gezet. Ik had ook niet verwacht dat er voor mij gerend zou worden, maar dit was het andere uiterste. Ik kreeg een korte uitleg: om de 3 minuten kon ik mijzelf een dosis Remifentanil toedienen, door op een knopje te drukken. Ik heb nog nooit zo vaak en snel op een knopje gedrukt, in de hoop dat er misschien toch een snufje extra uitkwam. Hier werd ik een ander mens van: ik prees het ziekenhuispersoneel. ‘Weten jullie wel hoe fijn het is dat jullie hier allemaal zijn?’, ‘ik vind jullie allemaal zo ontzettend lief!’. Je zou denken dat inmiddels de ontsluiting wel gevorderd zou zijn. Bij de laatste meting zat ik op 7 cm ontsluiting. Helaas had ik bij de
volgende meting 5 cm, iets wat totaal niet motiveerde. Na enig doorvragen bleek er een verschil in de manier van meten te zitten: de ene verloskundige voelde terwijl ik een wee had, en de ander voelde terwijl ik dit niet had. Als je enigszins nog gemotiveerd was om door te gaan, was dit na deze laatste meting wel compleet van de baan. Wat een hel was dit. Gelukkig waren er natte washandjes, dit hielp niks tegen de weeën maar deze heb ik wel naar het ziekenhuis personeel kunnen gooien. Inmiddels was ik ook door mijn portie Remifentanil heen. De diensten werden weer gewisseld, en we kregen een nieuwe verloskundige en verpleegkundige. Deze verpleegkundige is mijn engel geweest. S ’avonds vorderde ontsluiting nog steeds niet maar de weeën waren er continu, zonder tussenpozen. De verloskundige leek te denken dat ik het eeuwige leven had en liet ons, voor ons gevoel, aan ons lot over. Even voor de beeldvorming: Ik lag er al vanaf smorgens 7 uur en, inmiddels 12 uur later, was er nog weinig vordering. De weeën waren er continu, maar leverden niks op. We gingen voor poging twee: de ruggenprik. Deze keer was er genoeg personeel en kon ik naar de juiste afdeling gebracht worden. Mijn hele lijf trilde, mijn kaken klapperden, ik moest overgeven, had continue weeën en was aan het hyperventileren. Enzo mocht niet mee en heeft de vriend in kwestie gebeld. Mijn verpleegkundige ging mee en heeft me erdoor heen geholpen. De procedure voor de ruggenprik werd mij nog even haarfijn uitgelegd: GEEF ME NOU VERDOMME DIE PRIK! Hierna werd mij gevraagd om stil te zitten. SERIEUS? Terwijl er een bakje onder mij gehouden werd voor het spugen, heb ik mijn best gedaan zo stil mogelijk te zitten. Ondertussen vertelde de verpleegkundige over haar kinderen. We waren erachter gekomen dat afleiding zorgde dat ik weer wist hoe ik moest ademen. Ik vertelde dat ik me niet kon voorstellen dat ik oooooit van dit kind ging houden. Door die ellendige zwangerschap en bevalling zat er toch een aardig negatieve lading op. Ze verzekerde mij ervan dat ik ongekend veel van dit kindje ging houden en dat al deze negatieve gevoelens een stuk minder zouden zijn wanneer dochterlief op mijn borst gelegd zou worden. Vooruit, daar gingen we dan maar vanuit. He he, de prik zat erin. Ik voelde mijn volledige onderlichaam niet meer, waardoor ook de weeën steeds minder voelbaar werden. Langzaam werd ik weer mijzelf en kreeg ik mijn humor weer terug. Even voor de duidelijkheid: als ik geen grapjes meer maak, is het goed mis. Enzo zat er inmiddels ook aardig doorheen. Voor een vrouw is een bevalling pittig, maar wat moet het ook moeilijk zijn voor een man. Machteloos toekijken en wachten tot je een ons weegt. Ik werd aan de weeën opwekkers gelegd om te kijken of dit de ontsluiting verder zou krijgen. Hierna zou er een liggingsecho gemaakt worden om te kijken of dochterlief überhaupt goed lag voor een vaginale bevalling. Hier scheen enige twijfel over te zijn ontstaan. We hebben de verloskundige vriendelijk verzocht éérst die liggingsecho te doen, want waarom zou ik nog even vol de weeën ingaan wanneer ik uit zou komen op een keizersnee? Dat was ook zo, de liggingsecho mocht eerst. Dochterlief bleek met haar hand boven haar hoofd te liggen, waardoor ze zich constant terug duwde. Mijn lichaam was hierdoor zo in de war dat ik wel weeën kreeg, maar ze niet ver genoeg zakte voor ontsluiting. De weeën opwekkers werden verhoogd, voor een laatste poging tot vaginaal bevallen. Toen dit niks opleverde, kwam de gynaecoloog voor overleg. Ik was inmiddels zo wanhopig dat ik hem vriendelijk verzocht dit kind eruit te snijden, ik kon niet meer. Dit schijnt niet zomaar te gebeuren en er werd nog een ronde gewacht op ontsluiting. Toen ook dit niet kwam, werd de beste man weer gebeld. Voordat we over gingen op een keizersnee, wilde hij nog één keer voelen of ik ontsluiting had. Ik hoopte oprecht van niet, dan mocht ik ein-delijk een keizersnee. Helaas: 9 cm ontsluiting. Nadat de gynaecoloog dit had gevoeld, werd ook de verloskundige uitgenodigd om nog even in mijn doos te graaien. Tuurlijk joh, nodig direct de volledige koffiekamer uit! Ik mocht proberen te persen. Ik wilde dit doen op één voorwaarde; mijn morfine werd me niet afgepakt. De verloskundige was het hier niet meer eens, immers had ik het eeuwige leven, gelukkig mocht ik van de gynaecoloog op m’n knopje blijven drukken. Er kwam weinig vooruitgang bij het persen, dus is dochterlief met de vacuümpomp gehaald. De gynaecoloog leek met zijn volledige gewicht aan die pomp te hangen, en deze schoot los. Met een aanloopje kwam hij er weer aangesneld om de pomp
er weer op te rammen (okee, ietwat genuanceerder was het wel). Ze kwam niet verder en ik moest ingeknipt worden. Ook hier werd mij de procedure nog eens haarfijn uitgelegd. ‘Al knipt u de hele bende aan gort, rop dat kind eruit!’.

Eindelijk, om 23.09 uur, was ze er: een enorm lang dametje. Mijn haat verdween als sneeuw voor de zon en er kwam een soort oergevoel voor terug om voor dit kleine meisje te zorgen. De liefde heeft echt even moeten groeien. Overal lees je dat je direct onvoorwaardelijk van je kind houdt. Ik niet, en dat is helemaal niet erg! Inmiddels is dochterlief een maand oud en genieten we steeds meer van haar! Ze is een heerlijk tevreden meisje, onze dochter Livia Noveé!

1 Comment

  • Jeanne Jaspers
    9 months ago

    Lieve Steph, ik heb moeten lachen, maar ook mijn adem ingehouden vanwege ongeloof, de onmacht, de pijn van jou, het niet adequaat handelen van de ‘deskundigen’.
    Ze is er, jullie wonder!! Ik hoop, dat ze jullie veel liefde en geluk gaat brengen. Ik zal haar vast gaan zien.
    Kuss, Jeanne

Leave A Comment

Related Posts