Steph’s genderreveal: boy or girl!

Steph’s vorige blog gemist? Je leest hem hier.

Tien april was het grote feest daar; de pret-echo. Het was een leuke bijkomstigheid, die echo, maar eigenlijk zwaar overbodig want wij wisten al 16 weken dat het een jongen zou worden. Dat magische gevoel deelde onze volledige sociale kring met ons, wat waren we toch telepathisch ingesteld. Het zesde zintuig was er niets bij. We hebben dan ook maanden lopen verkondigen dat het een jongen zou worden, en de eerste jongenskleding was een feit. De kans dat het een meisje zou worden, is nooit in ons opgekomen. De avond voor de echo droomde ik dat het een meisje zou worden. Ik werd wakker met een vreemd gevoel. Ik hoopte namelijk al 16 weken op een jongen. Wat wilde ik eigenlijk? Niet dat ik veel te willen had, maar een jongen voelde toch een stuk ‘veiliger’. Geen korte rokjes, naveltruitjes, tienerzwangerschappen en vriendjes aan de deur. Om over loverboys nog maar te zwijgen. Nouja, openminded als ik ben, is al het bovenstaande natuurlijk ook bij een jongen mogelijk. Noem me een doemdenker, maar dit minimensje van 14 centimeter heeft al aardig wat los gemaakt. Goed. De echo dus. Ik kreeg de laatste appjes van Chiara, die nog meer in spanning zat dan manlief en ik samen. Zij was er zeker van: het werd een meisje.

Eenmaal bij de verloskundige aangekomen, nam de mevrouw in kwestie alle tijd om onze kleine ‘jip’ van top tot teen te bekijken. Yes! Het had hersenen. Pfieuw. Weer een zorg minder. Manlief was ondertussen driftig opzoek naar de piemel op het schermpje, maar kwam toch tot de ontdekking dat hij niets kon vinden. Hij had echo-les gehad van zijn neef, die hem haarfijn had uitgelegd waar een piemel aan te herkennen viel op de echo. En inderdaad: geen piemel te vinden. Het werd een meisje!

Eenmaal in de auto trokken we beide nog net niet wit weg. Dit hadden we niet verwacht! Ik was enthousiast met mijn vriendin aan het bellen. Na deze droom had ik namelijk al aardig wat tijd gehad om te schakelen, en geloof me, dit heb ik hard nodig gehad. De man had het er moeilijker mee. En daar kwamen ook de eerste tranen, niet van vreugde kan ik je zeggen. Nou lijkt het alsof een dochter niet welkom is, maar niets is minder waar. Maar wat weet Enzo goed hoe mannen zijn! En wat had hij dat graag niet geweten! Vol frustratie gaf Enzo aan dat hij de eerste de beste vent die aan zijn dochter zat, af zou maken. Nu was het mijn beurt om niet in lachen uit te barsten. Hebben mannen ook last van zwangerschapshormonen? Inmiddels zijn we aardig aan het nieuws gewend. Enzo heeft medestanders opgezocht, om zijn frustratie mee te delen. Mijn grapjes over onze 16-jarige dochter vindt hij totaal niet geestig, maar de eerste frustraties zijn achter de rug. Dochterlief gaat gewoon op kickboksen, niks aan het handje.

Leave A Comment

Related Posts