“Wat een genot, z’n zwangerschap” Lees hier Stephanie’s eerste blog!

Man wat een genot, zo’n zwangerschap

“Na het eerste tremester wordt het beter hoor!”, was een standaard, veelbelovende zin die naar mij uitgesproken werd.
En ik maar wachten tot het spugen eindelijk eens zou ophouden en ik de energie van een 29-jarige terug had, en niet die van een bejaarde.
De griep en blaasontsteking, naast zwangerschapskwaaltjes, was ook niet erg helpend. Gelukkig eet een baby gewoon rustig door en komt hij niks te kort.
Ondertussen takel je zelf met het uur af, maar dat is bijzaak. En het brengt je toch dichter bij elkaar als partners: naast mijn man, was Enzo ook mijn broeder.
Hij hielp me met douchen, wassen en afdrogen. Zorgde ervoor dat hij om de zoveel-uur thuiskwam voor het geven van drinken en een toiletbezoekje. Voorzag mijn anus van zetpillen en crèmepjes, liep af en aan met kots-emmers en legde mij elke avond trouw met twee warme pittenzakken in bed. Mijn moeder nam de avondshift op zich, en kwam in de avond de zorg voor haar dochter op zich nemen. In dit geval vind ik ‘samen zwanger’ best op z’n plek

Enthousiast als ik ben, was ik er op een dag zat van. Gedoucht en in de kleren, was ik onderweg naar het winkelcentrum. Lopend. Want als ik dat elke dag deed: dan ging het vast beter! De heenweg ging aardig gestaag, fors de pas erin. Eenmaal bij het winkelcentrum aangekomen werd het me allemaal teveel, ik werd draaierig en misselijk. De hormonen hadden mij ook niet overgeslagen dus vol zelfmedelijden ben ik neergedaald op een fietsenrek. Gelukkig woon ik in Assen-oost, dus dat ik huilend op een fietsenrek zit, is daar lang niet gek. Wat telefoontjes later had ik de man te pakken: hij kon mij komen ophalen, want anders kwam bassie natuurlijk nooit weer thuis. Zo voelde ik me ook: alleen op de wereld en ik kwam waarschijnlijk nooohooooooit meer thuis. Dat ik op 10 minuten loopafstand van huis was, daar gelaten. Mijn man kwam op Antilliaans tempo ‘aangesneld’ en kon een brede grijns op zijn gezicht nog net onderdrukken. Het schijnt namelijk niet gepast te zijn om je vrouw uit te lachen als zij melodramatisch op een bankje zit te huilen. Een schrijntje bezorgdheid was zelfs in zijn ogen te zien. Ik voelde mij erg serieus genomen. Bedankt daarvoor.
Eenmaal in de auto werd de tranenvloed nog een stukje dramatischer, in hoeverre dat mogelijk was. ‘Ik kan niehieet eeheens naar het winkel-centereeeeeemm looooopen. Ik lijhiiiijk wel een bejaaaaaarde!’. Nou schat, dan loop je toch gewoon een rondje om het plein! ‘Neeeheee dat doe ik niet!’.

Voorlopig ben ik de uitdaging niet meer aangegaan en heb ik alleen onder begeleiding de sprong naar de buitenwereld gewaagd. Ik walg dan ook van de mensen die, vol goede bedoelingen, roepen: LEKKER GENIETEN HÉ, van de zwangerschap.

Kleine disclaimer: Stephanie kan niet verantwoordelijk gesteld worden indien de voortplanting gestopt wordt na het lezen van bovenstaand blog;)

1 Comment

Leave A Comment

Related Posts