Wat ik dacht nooit te doen als moeder

Ik denk dat de meesten van ons wel een beeld hebben van hoe je het als vader of moeder zult doen. Dat je bepaalde principes hebt en loyaal blijft aan jezelf.
Toch blijkt het in de praktijk net even anders te werken dan je van te voren had bedacht. Zo had ik ook een bepaald beeld van wat ik absoluut niet zou toelaten.. Dikke vette fail dus.
Hier komen ze ..

Geen filmpjes aan tijdens het eten.

Serieus, volgens mij heeft iedere ouder dit bedacht van tevoren, en zullen we maar weinig ouders hierin geslaagd zijn. Wij niet. Thuis heeft ze natuurlijk genoeg te spelen, of danst ze lekker in het rond terwijl ik het eten maak.  Toch staat er dan wel een kinderfilmpje of muziekje op waar ze zich even een tijdje mee vermaakt. Onze dochter vind het lastig zichzelf te vermaken, dus als ik even tien minuten de tijd krijg om haar eten te maken dan ben ik blij. Zodra het eten klaar is, gaan de telefoons aan de kant, en de filmpjes worden gewisseld voor rustige achtergrond muziek en dat gaat prima op deze manier. Tijdens het eten kletsen we wat (ja, ik heb een dochter.. en meiden kletsen je de oren van je kop heb ik inmiddels wel door) genieten van we het eten en is er rust in huis. Als we buiten de deur eten is het echter een ander verhaal.. Giulia-Mae is een meisje dat zich niet graag verveeld, dus rustig wachten tot haar eten gebracht wordt is niet bepaald (ahum, totaal niet dus) haar ding. Haar lekker rond laten rennen zou kunnen, maar dan hebben wij er nul plezier aan. Ze is een echte waaghals en kent geen angst, dus dan zou voor ons een stressvolle lunch/diner worden waarbij we continu achter haar aan moeten rennen. Niet chill dus. Wat werkt wel? Juist ja.. een filmpje op de iPad of telefoon. En dan het allerliefste clifford, de grote rode hond. Dan zit ze als een voorbeeldig kind aan tafel.. kunnen wij grote mensen gesprekken voeren, of juist lekker rustig met haar kletsen terwijl die grote rode hond vrolijk op de achtergrond mee blaft. Ik ben er niet trots op, maar het werkt wel en zolang het filmpje maar verdwijnt op het moment dat het eten tevoorschijn komt, vindt ik het allemaal nog geen ramp. Hopelijk krijgt ze snel meer plezier in tekenen.. want eerlijk is eerlijk.. ik zie mijn kind liever knutselen dan filmpjes kijken.. de tijd zal het leren..

Suikers.

Giulia-Mae heeft zeker tot anderhalf jaar nauwelijks geraffineerde suikers gegeten. Ja heb je weer z’n geitenwollen sokken moeder. Wellicht dat het komt omdat ik diabetes type 1 heb, maar ik ben vrij scherp op wat zij binnen krijgt. Het blijkt echter toch vrij lastig in de praktijk om dit compleet te voorkomen.. Omdat het voor mij best wel een ding was, heb ik bewust de keuze gemaakt om hier wat losser in te worden. Balans vindt ik een mooi sleutelwoord voor dit onderwerp. Dus ze krijgt nu wel eens een koekje, of soms een bakje nibbits chips die ze deelt met haar tante Moon, en bij mooi weer een schepijsje in plaats van de zelfgemaakte fruit ijsjes die ik mijzelf had voorgenomen om te maken, maar ze krijgt absoluut geen snoep of andere mega suikerbommen. Daar vindt ik haar echt nog te jong voor, dus dit probeer ik echt nog zo lang mogelijk te voorkomen. Gelukkig worden er op steeds meer plekken verantwoorde traktaties verkocht, dus wordt het steeds makkelijker om een gezonde keuze te maken..

Samen er tussenuit.

Ja dit is een lastige.. Ik geniet namelijk echt wel als we even weg van huis zijn en tijd doorbrengen met alleen elkaar.. Even als man en vrouw en niet alleen maar als papa en mama.. Anderszijds heb ik vaak al voordat ik de deur uit ben heimwee naar 0ns kind. Een avondje weg dat gaat dus nog wel, maar een weekend weg bij ons kind, daar zijn wij, -okeeee daar ben ik- nog niet aan toe.  Dus eigenlijk nemen wij Giulia-Mae altijd met ons mee.. We hebben af en toe datenight en gaan we lekker met elkaar uiteten, of af en toe een avondje stappen, waarbij Giulia-Mae 1 nachtje uit logeren gaat, maar over het algemeen bestaan onze dates nu uit drie personen plus een hond. En om eerlijk te zijn vindt ik het heerlijk zo.. fijn met elkaar en dubbel zo gezellig.

Overvloed aan speelgoed in huis.

Eigenlijk baal ik hier toch wel wat van.  Een kind, of in ieder geval, ons kind heeft het niet nodig, en toch heeft ze een overvloed aan speelgoed. Ik vond of eigenlijk vind het echt vreselijk als je ergens komt waar de bakken speelgoed opgestapeld staan, en het zoveel is dat een kind niet eens meer weet wat hij/zij heeft. Hier is het eigenlijk niet anders.. Alleen de wobbel en haar keukentje staan altijd garant voor veel plezier.. naar de rest kijkt ze nauwlijks om, of ze heeft periodes dat ze ergens helemaal dol op is en na een tijdje verliest ze de interesse weer erin. Hier staat het dan wel niet opgestapelt in dozen maar is het verdeeld in de kasten en kamers.. Zo staat de bijkeuken vol met speelgoed, de woonkamer en haar eigen kamer. Speelgoed is goede staat weg doen vindt ik zelf ook nogal drastisch.. want wie weet vindt ze het over een paar maanden ineens wel heel erg leuk.. Ik wil ook zeker gaan proberen zoveel mogelijk speelgoed op te bergen en dan over een tijdje dat speelgoed weer om te wisselen met ander speelgoed. Mooi voornemen dus..

En jij? Had jij book bepaalde dingen waarvan je had verwacht ze anders te gaan aanpakken?

Leave A Comment

Related Posts